3 cards to midnight

Ήμουν από τους πρώτους που πέταξαν την σκούφια τους όταν έμαθα για την επαναδραστηριοποίηση του τρομερού διδύμου C.Jones – A. Conners, των ανθρώπων δηλαδή πίσω από την μυθική πια σειρά με ήρωα τον Tex Murphy. Το πηγαίο ταλέντο, οι ικανότητες αλλά και η εμπειρία τους σίγουρα λείπουν από την βιομηχανία των video games, έτσι η ‘επιστροφή’ τους αυτήν στον χώρο μόνο ως κάτι το τρομερά θετικό μπορεί να αντιμετωπιστεί. Το θέμα όμως στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι το ‘3 cards to midnight’ δεν είναι ακριβώς adventure game αλλά εμπίπτει ίσως σε άλλες κατηγορίες και είδη.
 
Το σενάριο του ‘3 Cards to Midnight’ καταφέρνει να μας κεντρίσει από την αρχή το ενδιαφέρον με το μυστήριο που αποπνέει. Είσαι η Jess, μία συνηθισμένη κοπέλα που όπου να ναι τριανταρίζει, και έχεις χάσει την μνήμη σου. Αυτή την στιγμή βρίσκεσαι σε ένα περίεργο μέρος, μπροστά σε έναν άγνωστο άνθρωπο ο οποίος σου ρίχνει την τράπουλα Ταρώ. Μέσω αυτής της τράπουλας προσπαθείς να θυμηθείς τα γεγονότα που προηγήθηκαν και σε οδήγησαν σε αυτό το μέρος. Πως το επιτυγχάνεις αυτό; Για κάθε κάρτα Ταρώ που διαλέγεις η Jess θυμάται έναν αριθμό συγκεκριμένων λέξεων τις οποίες αντιστοιχεί με συγκεκριμένες τοποθεσίες. Κατόπιν εμείς μεταφερόμαστε σε αυτήν την τοποθεσία και προσπαθούμε να αντιστοιχίσουμε τις λέξεις της Jess με άλλες λέξεις προκειμένου αυτή να θυμηθεί το συγκεκριμένο γεγονός και να το ανασκευάσει πλήρως στην μνήμη της. Μόλις το πετύχουμε προχωράμε παρακάτω, διαλέγουμε άλλη κάρτα Ταρώ, η Jess θυμάται νέες τοποθεσίες και λέξεις κ.ο.κ.
 
Το σενάριο του παιχνιδιού είναι βασισμένο στο παράξενο και το μεταφυσικό και ομολογώ ότι έχει αρκετό ενδιαφέρον και αυτό λόγω του ότι ακολουθεί ένα σχετικά γνώριμο μοτίβο: Στην αρχή η ηρωίδα μας δεν θυμάται τίποτα και αναδημιουργεί τις μνήμες του σταδιακά όσο εξελίσσεται η ιστορία. Βέβαια, προσωπική μου αίσθηση είναι ότι η εξέλιξη του σεναρίου δεν καταφέρνει στο τέλος να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες που το ίδιο δημιούργησε αλλά αυτό ίσως είναι μόνο η δικιά μου αίσθηση. Το τι τελικά συμβαίνει αποδείχθηκε χαμηλότερο των περιστάσεων τουλάχιστον για τα δικά μου αισθητικά κριτήρια. Αυτό που μου άφησε τελικά ήταν μία περίεργη γεύση, σαν να μου υποσχέθηκαν αστακό και τελικά να μου έδωσαν σαρδέλες. 
 
Ξεκινώντας το παιχνίδι, προς σχετική μου απογοήτευση, διαπίστωσα ότι η καρδιά του παιχνιδιού είναι μία hidden-objects δοκιμασία η οποία διανθίζεται από κάποια αυτόνομα puzzles. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το παιχνίδι αποτελείται από 7 Κεφάλαια, συν την εισαγωγή – tutorial και το φινάλε, το οποίο όμως είναι πολύ μικρό. Στην αρχή του κάθε Κεφαλαίου η Jess διαλέγει μια κάρτα Ταρώ (σε σύνολο τριών) η οποία αντιστοιχεί σε μία συγκεκριμένη τοποθεσία από το πρόσφατο παρελθόν της. Στην προσπάθεια της να θυμηθεί τι συνέβη σε αυτήν την τοποθεσία ανακαλεί από την μνήμη της συγκεκριμένες λέξεις – κλειδιά οι οποίες θα την υποβοηθήσουν ώστε να φέρει αναμνήσεις της και πάλι στην επιφάνεια. Με αυτές τις λέξεις λοιπόν ‘παίζουμε’ και εμείς, προσπαθώντας να τις συνδυάσουμε με αντικείμενα στην οθόνη δημιουργώντας νέες σύνθετες λέξεις.