Ρόδο και ξίφος
Σενάριο - Χαρακτήρες
Ουκ επιθυμήσεις όσα τω πλησίον σου εστί.
Μεσαίωνας. Η μαγεία και ο αποκρυφισμός δίνουν σθεναρή μάχη με την Αγία Γραφή διεκδικώντας τις μαζικές καταθέσεις ανασφάλειας ή υπερβατικής έξαψης των ανθρώπων και χρεώνοντας αμφότεροι αβάσταχτα πνευματικά επιτόκια. Σκαρφαλωμένο πάνω σε απόκρημνα βράχια και απρόσιτες χαράδρες, ένα μεγαλεπήβολο Φραγκισκανικό μοναστήρι που δείχνει απρόσβλητο στις ανθρώπινες μικροπρέπειες και τα ζοφερά πάθη, στο εσωτερικό του ταλανίζεται από αυτές ακριβώς τις αδυναμίες. Προκειμένου να κατευνάσει τις αλλόκοτες φήμες και τους κακεντρεχείς ψιθύρους που δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα, ο Ηγούμενος καλεί κοντά του τον πολυταξιδεμένο και ευρυμαθή Leonardo de Toledo. Ερχόμενος στο μοναστήρι, συνοδεία του αλαφροΐσκιωτου μαθητευομένου του Bruno, ο Leonardo δεν θα αργήσει να αντιληφθεί ότι η γαλήνη και η ομόνοια έχουν εγκαταλείψει τις αίθουσές του ανεπιστρεπτί και κανείς εκεί μέσα δε δείχνει να ενδιαφέρεται για το που έχουν πάει, πόσο μάλλον για την αποκάλυψη της θεοσκότεινης αλήθειας.
Εμπνευσμένο ολοφάνερα από το περίφημο, πλέον, σύγγραμμα του Ουμπέρτο Έκο «Το Όνομα του Ρόδου», το σενάριο του The Abbey είναι πλασμένο κατ’ εικόνα και ομοίωση του αστυνομικού μυστηρίου που έπλεξε ο Ιταλός συγγραφέας. Μπορεί να μην περιέχει τους θεολογικούς ή ανθρωπολογικούς προβληματισμούς που απασχολούν τον αναγνώστη του εν λόγω βιβλίου, αξιοποιεί ωστόσο σημαντικά την μυσταγωγική ατμόσφαιρα του χώρου δράσης, ενώ δεν παραλείπει να εμπλουτίσει τη πλοκή του με -σποραδικούς έστω- υπαινιγμούς για τη φαυλότητα και τη ματαιοδοξία διαπρεπών εκπροσώπων του κλήρου καθώς και την έμφυτη τάση του ανθρώπου προς την αμαρτία. Ευλογημένο με γενναίες δόσεις σάτιρας και μια ανάλαφρη διάθεση που χρωματίζει εύθυμα την ατμόσφαιρα, το σενάριο του The Abbey κατορθώνει αφενός να διατηρεί το ενδιαφέρον του διψασμένου για ίντριγκα προσκυνητή, αφετέρου να μη γίνεται κουραστικό με θεολογικούς διδακτισμούς ή την επιτηδευμένη σοβαροφάνεια στην οποία θα μπορούσαν να το παρασύρουν οι λογοτεχνικές του καταβολές. Οι περισσότεροι χαρακτήρες θυμίζουν καρικατούρες κάποιας στερεοτυπικής -συχνά κουτοπόνηρης- συμπεριφοράς με τον αιχμηρό Leonardo να απογυμνώνει σωρηδόν πρόσωπα και καταστάσεις από τα φθαρμένα «ρούχα του βασιλιά» που ο καθένας τους βλέπει στον προσωπικό του καθρέφτη.
Γραφικά - Ήχος - Χειρισμός
Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν
Μια και το Abbey σαν πρωταρχικό στόχο έχει τη ψυχαγωγία του παίκτη, οι γραφίστες της Alcachofa, σκεπτόμενοι έξυπνα, επέλεξαν να δώσουν στα γραφικά έναν καρτουνίστικο τόνο, προσθέτοντας απαλούς χρωματισμούς και νωχελικό animation που, μοιραία, δεν εντυπωσιάζει αλλά χαρίζει στο παιχνίδι τη δική του προσωπικότητα. Η κινησιολογία των χαρακτήρων είναι περιορισμένη αλλά ποτέ άστοχη και σε συνδυασμό με τα όμορφα, ζωγραφιστά backgrounds δημιουργείται ένα σύνολο χαριτωμένο και συμπαγές που μεταφέρει μια αόριστη αίσθηση οικειότητας στον παίκτη.
Η μουσική επένδυση από την άλλη, μόνο αδιάφορη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς διαθέτει μια μυστηριακή και ενίοτε επική χροιά, με δυναμικές εξάρσεις (ελαφρώς άστοχες κάποιες φορές) και εμφατικά κάλμα όταν η πλοκή το υπαγορεύει. Για την όσο το δυνατόν πιο άρτια απόδοσή της έχει μεριμνήσει η φιλαρμονική ορχήστρα της Πράγας (70 λεπτά πρωτότυπης ηχογράφησης), στοιχείο δηλωτικό της ποιότητας αλλά και του ύφους που τη χαρακτηρίζει, ενώ ενδεικτικό είναι ότι την ενορχήστρωση έχει επιμεληθεί προσωπικά ο ιθύνων νους ολόκληρης της παραγωγής, Emilio de Paz. Ταιριαστές με την όψη και την ιδιοσυγκρασία των μοναχών είναι και οι περισσότερες από τις φωνές που ακούγονται με κάποιες μικρές παραφωνίες στην ερμηνεία ορισμένων που ενδεχομένως οφείλονται στη προσπάθεια να καταστήσουν το εν λόγω πρόσωπο ενοχλητικό (Γοδoφρέδο, μου χρωστάς τρία Panadol) κάτι που τελικά χαρακτηρίζει τη συζήτηση μαζί τους. Στην Ελλάδα το The Abbey κυκλοφορεί υποτιτλισμένο (υπάρχει διαθέσιμη και η επιλογή του αγγλικού κειμένου), πρωτοβουλία που θεωρώ σαφώς αξιέπαινη αλλά δεδομένης της προσωπικής μου συμμετοχής στην προσπάθεια δεν είμαι σε θέση να τη σχολιάσω αμερόληπτα όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα.
Στον τομέα του χειρισμού, το Abbey ξενίζει αρχικά τον παίκτη λόγω της ιδιορρυθμίας στην αξιοποίηση του αριστερού (κίνηση στην οθόνη) και του δεξιού click (αλληλεπίδραση), σε σύγκριση με τη συνήθη διάταξη των point’n’click adventures. Μάλλον άστοχο και το τέχνασμα του drop-down inventory που εμφανίζεται όταν ο κέρσορας πλησιάσει στο πάνω μέρος της οθόνης, μια και στην πράξη αποδεικνύεται δύσχρηστο και ενίοτε εκνευριστικό, αν και οπτικά καλαίσθητο, αφού απεικονίζει ένα πολύχρωμο βιτρό καθολικού ναού. Ο βηματισμός του Leonardo ανάμεσα στις οθόνες είναι αισθητά αργόσυρτος (προφανώς εξαιτίας της περισυλλογής στην οποία έχει πέσει), ως εκ τούτου ο ενσωματωμένος χάρτης αυτόματης μετακίνησης στα κομβικά σημεία του μοναστηριού (εμφανίζεται με το πλήκτρο “M”) θα σας λύσει τα χέρια.
