Agatha Christie: And Then There Were None

Σενάριο
 
Δέκα άγνωστοι κι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι συναντιόνται σε ένα νησί κάτω από τη φιλοξενία του μυστηριώδη οικοδεσπότη τους, του U.N. Owen. Όλοι έλαβαν μια πρόσκληση που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τους δελέαζε (δουλειά, διασκέδαση, χρήματα) να έρθουν στο νησί αυτή τη μοιραία Παρασκευή του Αυγούστου. Κι όλοι τους δέχτηκαν τελικά. Φτάνοντας στο νησί, διαπιστώνουν πως ο οικοδεσπότης τους όχι μόνο απουσιάζει, αλλά είναι σε όλους άγνωστος! Έχει φροντίσει, ωστόσο, να ηχογραφήσει σε ένα δίσκο γραμμοφώνου ένα μήνυμα που τους αφορά όλους∙ ένα μήνυμα που τους κατηγορεί όλους ανεξαιρέτως πως ευθύνονται για το θάνατο ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων στο παρελθόν.
 
Οι κατηγορίες των δολοφονιών βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Προτού, όμως, οι δέκα ανύποπτοι καλεσμένοι προλάβουν να καταλάβουν τι καλά-καλά συμβαίνει, αρχίζουν ο ένας μετά τον άλλο να πεθαίνουν. Η καταιγίδα που ξεσπά τους κρατά φυλακισμένους στο νησί. Φυλακισμένους κι ανήμπορους. Και καθώς ο οικοδεσπότης δε φαίνεται πουθενά, δύο είναι οι εναλλακτικές περιπτώσεις: ή κρύβεται κάπου στο νησί ή είναι ένας από τους δέκα και προσποιείται τον καλεσμένο. Σε κάθε περίπτωση ένα είναι το βέβαιο: έχει αποφασίσει πως όλοι τους πρέπει να πληρώσουν για το φρικτό έγκλημά τους Κι η ποινή είναι ξεκάθαρη. Θάνατος! Ο κύριος Owen μάλιστα έχει επιλέξει ήδη πώς θα πεθάνουν. Με έναν τρόπο... ποιητικό. Οι στίχοι του ποιήματος "Ten Little Sailor Boys" (αυθεντικός τίτλος: Ten Little Indians), που βρίσκεται κρεμασμένο πάνω από το τζάκι του μεγάρου, μαρτυρά πώς θα πεθάνει ο επόμενος "ένοχος". Και για να είναι η προσμονή του θανάτου ακόμη μεγαλύτερη, κάθε φορά που κάποιος τιμωρείται για το έγκλημά του και πεθαίνει, εξαφανίζεται κι ένα από τα δέκα πήλινα ναυτάκια που διακοσμούν την τραπεζαρία. Ποιος είναι ο κύριος Owen και πού βρίσκεται; Ποιοι θα πεθάνουν ανυποψίαστοι και ποιοι θα ζήσουν μαρτυρικές στιγμές βλέποντας έναν-έναν τους υπόλοιπους καλεσμένους να σκοτώνονται; Είναι αλήθεια ένοχοι για τις κατηγορίες που τους βαραίνουν; Μπορεί να γλυτώσει κάποιος από αυτούς;
 
Αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο Patrick Narracott, ο χαρακτήρας μας. Ο βαρκάρης που στο ομώνυμο βιβλίο της Agatha Christie φεύγει μόλις φέρει τους επισκέπτες στο νησί, στο παιχνίδι παραμένει εγκλωβισμένος μαζί τους λόγω ενός "ατυχήματος" που είχε η βάρκα του. Κανείς δεν μπορεί να έρθει ή να φύγει από το νησί με αυτή την κακοκαιρία∙ και κανείς δε θα τους αναζητήσει προτού ξημερώσει η Δευτέρα. Η εισαγωγή του ενδέκατου χαρακτήρα, καθώς και η αλλαγή της πλοκής για την οποία φρόντισε η AWE Games, είναι μια πολύ ευχάριστη αλλαγή για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο, ώστε να μη γνωρίζουν εκ των προτέρων το δολοφόνο. Ποιος είναι ο δολοφόνος αν όχι εκείνος του βιβλίου; Αυτό θα το αποκαλύψετε στο τέλος του παιχνιδιού!
 
Επί τη ευκαιρία, να αναφέρουμε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη που σας επιφυλλάσει το ATTWN στο τέλος του: σας προσφέρει τέσσερα διαφορετικά endings, αναλόγως πόσους και ποιους χαρακτήρες θα καταφέρετε να σώσουμε από το θάνατο. Ο δολοφόνος παραμένει πάντοτε ο ίδιος, αλλά το ποιος θα σωθεί και ποιος θα πεθάνει εξαρτάται σε ορισμένες περιπτώσεις από εσάς.
 
Gameplay
 
Οι γρίφοι του ATTWN είναι κυρίως inventory based. Με μεγάλη χαρά μάλιστα διαπιστώσαμε πως το inventory system της Kheops, όπου μπορούμε να συναρμολογήσουμε και να αποσυναρμολογήσυμε πολλά αντικείμενα, έχει χρησιμοποιηθεί κι εδώ. Παρότι είναι πολύ μικρότερο, δυστυχώς, με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε συνέχεια να κάνουμε scroll προκειμένου να βρούμε και να συνδυάσουμε τα ζητούμενα, παραμένει πάντοτε μια πολύ καλή επιλογή. Επίσης πολύ καλή είναι κι η επιλογή πρόσθεσης προαιρετικών γρίφων που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης, αλλά που λύνοντάς τους αποκτάμε πρόσβαση σε χρηματοκιβώτια, υπόγειες στοές, απομακρυσμένα και εγκαταλελειμμένα χωριά, που μας προσφέρουν -μέσω αντικειμένων που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάπου αλλού ή πάνω σε κάποιον- πληροφορίες για το παρελθόν των χαρακτήρων και του νησιού.
 
Το επίπεδο δυσκολίας των γρίφων θα παρέμενε σε φυσιολογικά επίπεδα αν δεν είχε γίνει η εξής ασχολίαστη(!) επιλογή: να μη φαίνεται εάν σε κάποιο σημείο μπορεί να γίνει κάτι, αν υπάρχει γρίφος∙ να παραμένει, δηλαδή, ο κέρσορας στη θέση της εξέτασης (όποτε μάλιστα συμβαίνει ακόμη κι αυτό) όπου απλά κοιτάει ο χαρακτήρας και μας λέει τι είναι. Τα εν λόγω hotspots ενεργοποιούνται (εμφανίζεται ο κέρσορας της δράσης) μόνο εάν βάλετε το κατάλληλο αντικείμενο επάνω τους. Κατά τους σχεδιαστές, θα έπρεπε δηλαδή κάθε φορά που βλέπουμε κάποιο σημείο να ελέγχουμε αν μπορεί κάποιο από τα αντικείμενα του inventory να χρησιμοποιηθεί επάνω του; Κι αν δεν έχουμε το κατάλληλο αντικείμενο εκείνη τη στιγμή, να θυμόμαστε πως εκεί είχαμε συναντήσει το χι και να πάμε να δοκιμάσουμε το όποιο καινούριο αντικείμενο βρίσκουμε ή φτιάχνουμε από συνδυασμούς και φαίνεται λογικό να χρησιμοποιηθεί εκεί; Γιατί όλα αυτά; Για να πρέπει να σκεφτούμε παραπάνω; Έτσι θα σκεφτούμε; Συγγνώμη, αλλά χειρότερο τρόπο δεν μπορούσαν να βρουν!
 
Επιπλέον, ορισμένα αντικείμενα εμφανίζονται μόνο μετά από μια άλλη -άσχετη!- ενέργεια, σε κάποιο επίσης άσχετο σημείο (που ούτως ή άλλως θα μας δυσκόλευε να το βρούμε). Παραδειγματικά μόνο θα αναφέρουμε πως το ρημάδι το αντίδοτο το ψάχναμε μια ώρα εκεί που το βάλανε. Ποιο το νόημα να ψάχνουμε σαν τους παλαβούς σημείο-σημείο την κάθε οθόνη; Για να αυξηθεί η δυσκολία; Καλύτερος τρόπος δεν υπήρχε; Έπρεπε να παίξουμε το ψάξε-ψάξε-δε-θα-το-βρεις για να το θεωρήσουμε ένα δύσκολο παιχνίδι; Οι γρίφοι του ATTWN θα έπρεπε να μας ταξιδεύουν στον κόσμο του μυστηρίου, κι όχι του βασανιστηρίου! Αλλά αυτή είναι απλώς η άποψή μας και πιθανά ορισμένους να τους βρει αντίθετους∙ οπότε, τι να σας πούμε... δοκιμάστε την υπομονή σας!