Agatha Christie: Evil under the Sun

Η υπόθεση του εν λόγω παιχνιδιού βασίζεται στο πασίγνωστο ομώνυμο βιβλίο της ανυπέρβλητης Agatha Christie. Επειδή υποψιάζομαι ότι δεν υπάρχουν πολλοί που δεν γνωρίζουν την υπόθεση την αναφέρω συνοπτικά. Ο Hercule Poirot περνάει τις διακοπές του σε ένα απομονωμένο νησί, το Seadrift island, του οποίου το μοναδικό ξενοδοχείο φιλοξενεί εκτός από τον ίδιο και πληθώρα άλλων γνωστών προσωπικοτήτων. Ανάμεσα τους και μια επιτυχημένη ηθοποιός που με την ομορφιά της και την ακαταμάχητη γοητεία της προκαλεί αναταράξεις στον ανδρικό πληθυσμό, δεσμευμένο (το τονίζουμε αυτό!) και μη. Θύμα λοιπόν υπάρχει, κίνητρα πολλά, το τοπίο ενδείκνυται και έτσι γίνεται το έγκλημα. Ενδιαφέρουσα πρόκληση για τα little grey cells του διάσημου ντετέκτιβ καθώς πρόκειται για μια υπόθεση όπου όλοι είναι ύποπτοι, όλοι έχουν άλλοθι και το κακό ελλοχεύει παντού, μέχρι εκεί όπου πιάνει ο ήλιος.
 
Στην εισαγωγική σκηνή του παιχνιδιού βλέπουμε τον Poirot και τον Hastings σε μια από τις κλασσικές τους μεν, απολαυστικότατες δε συζητήσεις διανοίας. Το έγκλημα στο Seadrift island έχει ήδη συμβεί και ο Poirot έχει διαλευκάνει την υπόθεση με επιτυχία. Βρισκόμαστε στο 1940, τη περίοδο όπου ο Χίτλερ μεσουρανεί στην Ευρώπη. Ο Poirot είναι έξω φρενών καθώς όχι μόνο δεν του αποδόθηκαν τα εύσημα για την επίλυση αυτής της εξαιρετικά δύσκολης υπόθεσης αλλά λόγω συνθηκών του έχει περιοριστεί και η ερευνητική του δραστηριότητα. Επιθυμώντας διακαώς την επιβεβαίωση της άμετρης εγωπάθειάς του αποφασίζει να διηγηθεί στον Hastings την εν λόγω υπόθεση επιμένοντας πως κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να την επιλύσει με τέτοια μοναδική μαεστρία. Το έγκλημα λοιπόν θα ξανασυμβεί, μόνο που αυτή τη φορά την υπόθεση θα κατευθύνει ο Hastings και όχι ο διάσημος ντετέκτιβ. Εμείς θα παίξουμε δηλαδή την ιστορία έτσι όπως την διηγείται ο Poirot και παρόλο που θα βλέπουμε τον Poirot στο νησί, τα νήματα θα τα κινεί ο Hastings από το γραφείο του Poirot. Αυτός θα αποφασίζει που θα πάει, ποιες ερωτήσεις θα θέσει στους υπόπτους, πως θα χρησιμοποιηθούν τα διάφορα στοιχεία που συλλέγονται κτλ. Ο Poirot υπόσχεται να μην αποκρύψει κανένα στοιχείο, όπως το συνηθίζει, και προκειμένου μάλιστα να διευκολύνει τη δουλειά του Hastings σε περίπτωση που κολλήσει σε κάποιο σημείο, ο ντετέκτιβ προσφέρεται να του παράσχει hints μέσω ενός ιδιόμορφου hint system που το αποκαλεί finger of suspicion.
 
Δεδομένου ότι οι δημιουργοί του παιχνιδιού είχαν να βασιστούν στην ανωτέρω πασίγνωστη υπόθεση κατάφεραν με διάφορες κινήσεις και αφηγηματικά τρικ να καταστήσουν το παιχνίδι σεναριακά τουλάχιστον ενδιαφέρον για τον παίχτη πού τυχόν έχει διαβάσει το βιβλίο ή έχει δει τη ταινία ή εν πάση περιπτώσει γνωρίζει τι συμβαίνει. Παράλληλα λοιπόν με την κυρίως υπόθεση τρέχουν και άλλες παράπλευρες υποθέσεις εξίσου ενδιαφέρουσες από τελετουργίες βουντού και κατασκοπεία, μέχρι ναρκωτικά και εμφανίσεις φαντασμάτων των οποίων όλων η διαλεύκανση σχετίζεται με το κυρίως θέμα. Για να δούμε θα μπορέσει ο Hastings να διαλευκάνει την δαιδαλώδη υπόθεση; Θα μπορέσει να αποδείξει στον Poirot την ερευνητική του δεινότητα; Ἠ ο μεγάλος ντετέκτιβ θα απολαύσει ακόμα μια στιγμή μοναξιάς στη κορυφή;… Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι μια κάποια αγωνία δημιουργείται πολύ γρήγορα. Θέλετε είναι η Agatha Christie επιρροή, θέλετε είναι ο Poirot, θέλετε είναι το ειδυλλιακό, ήρεμο τοπίο όπου από στιγμή σε στιγμή θα διαπραχθεί το έγκλημα, η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι σε τραβάει. Αυτά όμως μόνο από την πλευρά της υπόθεσης γιατί ό,τι ακολουθεί δυστυχώς δεν σε ανταμείβει.
 
Αναφέρομαι στον τεχνικό τομέα, γραφικά και gameplay, ο οποίος δυστυχώς θα έλεγα ότι είναι το σημείο που καταρρακώνει το παιχνίδι. Τα γραφικά καταρχήν έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό τους την…ακινησία! Ειδικά στους εξωτερικούς χώρους είναι τόσο έντονα στατικά και άπνοα, π.χ το νησί, που μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι έντυσαν το παιχνίδι με ταπετσαρία. Καμιά ζωντάνια, καμιά αίσθηση ρεαλιστικού τρισδιάστατου χώρου. Από την άλλη να παραδεχτώ ότι οι εσωτερικοί χώροι και ειδικά αυτοί του ξενοδοχείου, στυλιστικά σε χρώματα και γραμμές αποδόθηκαν ικανοποιητικά. Ενίοτε είχε και κάποια real time effects, τα οποία όμως άλλοτε υπήρχαν άλλοτε δεν υπήρχαν….Οι χαρακτήρες επίσης μου φάνηκαν κακοσχεδιασμένοι, με χοντροκομμένα σώματα, τα πρόσωπα τους με περίεργες γωνίες και τα pixels να παρελαύνουν. Ωστόσο στη περίπτωση των χαρακτήρων, σε αντίθεση με τους εξωτερικούς χώρους, θα έλεγα ότι η κακοτεχνία μετριάζεται καθώς η ‘κάμερα’ σπάνια κάνει κοντινά στα πρόσωπά τους, εκτός cutscenes, και οπότε μικρό το κακό. Συνήθως στους διαλόγους οι ‘γωνίες λήψης’ είναι από πάνω ή από τα πλάγια και από αρκετή απόσταση.
 
Όσον αφορά το gameplay, το παιχνίδι είναι ένα τρίτου προσώπου point ‘n click adventure, χωρίς να επιδεικνύει τίποτα καινοτόμο ή διαφορετικό στον συγκεκριμένο τομέα. Το βελάκι/κέρσορας δείχνει τις κατευθύνσεις, αλλάζει όταν επίκειται διάλογος, αλλάζει όταν επίκειται ενέργεια…χμ…χμ… Σε αυτό το τελευταίο σχετικά με τις ενέργειες πάνω στα αντικείμενα έχω να καταθέσω κάτι που προσωπικά βρήκα ενοχλητικό. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού ποτέ δεν ξέρεις πότε πρέπει να κάνεις κάτι. Δηλαδή όπου υπάρχει δράση ο κέρσορας δεν αλλάζει για να σου δείξει ότι υπάρχει ενέργεια στο συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά αλλάζει μόνο όταν τοποθετήσεις πάνω του το σωστό αντικείμενο. Να δώσω ένα παράδειγμα, αθώο από spoiling πλευρά. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού ο Poirot βρίσκει ένα βαρέλι. Το κάνει look και κάνει ένα σχόλιο του στυλ ‘a strange barrel’ και τίποτα άλλο. Και όμως σε αυτό το βαρέλι αν βάλεις πάνω το σωστό αντικείμενο έχει ενέργεια, τίποτα όμως δεν σε προϊδεάζει για αυτό. Δεν ξέρω εμένα προσωπικά αυτό το στοιχείο κάπως με ταλαιπώρησε καθώς εφεξής πολλές φορές κατέληγα να δοκιμάζω μυριάδες αντικείμενα πάνω σε άλλα που έκανε ο Poirot look μπας και υπάρχει κάποια ενέργεια.