Agatha Christie: Murder on the Orient Express

Από το πρώτο Agatha Christie παιχνίδι της AWE Games (And then they were none) είχα την απορία για ποιο λόγο μία εταιρεία βασίζει adventure games επάνω σε πασίγνωστα και πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα που σχεδόν όλοι μας έχουμε διαβάσει. Τόσο το ATWN όσο και το Murder o­n the Orient Express είναι δύο από τα κλασσικότερα βιβλία της συγγραφέως, πράγμα που σημαίνει ότι η πλειοψηφία των παικτών γνωρίζει όχι μόνο την έκβαση του φινάλε αλλά και την δομή του έργου.
 
Ο ρόλος μας στην ιστορία λοιπόν αρχίζει ελέγχοντας την Antoinnete Marcue, υπάλληλο της εταιρείας στην οποία ανήκει το Orient Express. Το MotOΕ λοιπόν ξεκινάει με το την έναρξη του ταξιδιού του ιστορικού αυτού τραίνου, το οποίο διασχίζει τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη με προορισμό το Παρίσι. Οι επιβάτες του τραίνου αποτελούν ένα ενδιαφέρον και ετερόκλητο μείγμα ανθρώπων που ανήκουν σε ποικίλες εθνικότητες και κοινωνικές ομάδες ενώ ανάμεσα τους είναι και ο αμερικάνος εκατομμυριούχος Samuel Ratchet, ο οποίος μάλιστα τελευταία δέχεται απειλητικά γράμματα για την ζωή του – καθώς οι εν γένει δραστηριότητες του δεν είναι καθ’ όλα νόμιμες. Επιπλέον, τελευταία στιγμή στο τραίνο επιβιβάζεται και ο διάσημος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό. Όταν λοιπόν κατά την διάρκεια του ταξιδιού κάποιος από τους επιβάτες δολοφονείται – μαντέψτε ποιος! – η Antonnoite λαμβάνει για λογαριασμό του Πουαρό να διαλευκάνει το μυστήριο, καθώς ο τελευταίος καθηλώνεται στο κρεβάτι λόγω ενός μικροατυχήματος. Οι υποψιασμένοι αναγνώστες του ομώνυμου βιβλίου της Α. Christie ήδη θα εντόπισαν της πρώτες διαφορές με το παιχνίδι. Η Antoinnete είναι ένας εξολοκλήρου καινούργιος χαρακτήρας, δεν υπάρχει στο βιβλίο, ενώ την συλλογή στοιχείων και την ανάκριση των υπόπτων δεν την κάνει ο Πουαρό αλλά η τετραπέρατη Γαλλιδούλα. Ο ρόλος του Πουαρό περιορίζεται στο να συζητά με την Antoinnete την εξέλιξη της υπόθεσης και να την συμβουλεύει πως πρέπει να κινηθεί στην συνέχεια.
 
Το ενδιαφέρον στοιχείο εδώ είναι ότι ο δημιουργός του παιχνιδιού Lee Sheldon προσπάθησε να παραλλάξει κάποια στοιχεία δομής και εξέλιξης, αλλά και του φινάλε του παιχνιδιού, γεγονός λογικό αν αναλογιστούμε πως το βιβλίο θεωρείται κλασσικό και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους. Οφείλω λοιπόν να ομολογήσω πως ο τρόπος που έχει επεκταθεί το original φινάλε της ιστορίας είναι πολύ πρωτότυπος και ευρηματικός αν και διαπίστωσα πως η λογική του ήταν λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και έπασχε στο θέμα της λογικής, Η εξέλιξη όμως αυτή έδωσε μία νέα δυναμική στην κατάληξη της υπόθεσης και κατάφερε να μου προκαλέσει κάποια σχετική έκπληξη παρόλο που έχω διαβάσει το εν λόγω βιβλίο και έχω δει την αντίστοιχη ταινία ουκ ολίγες φορές.
 
Τα γραφικά του MotOE τρέχουν στην ανάλυση 1024x768 και είναι αρκετά καλά ενώ τα διάφορα εφφέ που χρησιμοποιούνται στο backround δίνουν μία οπτικά ευχάριστη νότα. Σημαντική βελτίωση σε σχέση με το Attwn αποτελεί η σχεδίαση των χαρακτήρων, η οποία και είναι σαφώς περισσότερο λεπτομερής και αποτυπώνει περισσότερες κινήσεις και μορφασμούς του προσώπου. Επιπλέον, θετική εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι τα πρόσωπα όλων των χαρακτήρων μοιάζουν φυσιογνωμικά με τους αντίστοιχους χαρακτήρες της κλασσικής ταινίας του 1974. Ειδικά δε, ο Colonel Arbuthnot είναι φτυστός ο Sean Connery! Από την άλλη πλευρά η μουσική του τίτλου κρίνεται ως άκρως ικανοποιητική και αποτελείται από όμορφα μουσικά μοτίβα, στα οποία κυριαρχεί μία μελοδραματική διάθεση, τα οποία δένουν άριστα με την δομή και την εξέλιξη της ιστορίας ενώ σίγουρα θα σας αφήσουν μία γλυκόπικρη αίσθηση στα αυτά. Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις εξαιρετικές φωνές των χαρακτήρων καθώς αυτές είναι άριστα χρωματισμένες και πραγματικά καταφέρνουν να “εγκλωβίσουν” τις ιδιαιτερότητες και το ξεχωριστό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς του κάθε χαρακτήρα. Η φωνή του Πουαρό δε, είναι κάτι παραπάνω από απολαυστική καθώς ο εκφωνητής απέδωσε στο έπακρο τις λεπτές αποχρώσεις και τις εξάρσεις του ιδιόρρυθμου αυτού Βέλγου ντετέκτιβ.
 
Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι λειτουργικός αλλά στην πράξη προκύπτουν ορισμένα μικροπροβλήματα. Το MotOΕ είναι adventure τρίτου προσώπου, δηλαδή βλέπουμε τον χαρακτήρα μας να κινείται στο περιβάλλον, και ο κέρσορας του mouse επιτελεί μία σειρά από ειδικές λειτουργίες. Έτσι, όταν αυτός “περνάει” ένα αντικείμενο το οποίο μπορούμε να πάρουμε μετατρέπεται σε χέρι, όταν εξετάζουμε κάτι πιο προσεκτικά γίνεται μάτι κ.ο.κ. Σημειώστε επίσης ότι όταν επιλέξουμε ένα αντικείμενο από το inventory αυτό παίρνει το σχήμα του κέρσορα. Όταν λοιπόν το εν λόγω αντικείμενο μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάπου στο περιβάλλον ο κέρσορας παίρνει το σχήμα του γραναζιού ενώ αν το αντικείμενο είναι άσχετο με την δράση που προσπαθούμε να τελέσουμε μένει αμετάβλητος. Το γεγονός αυτό απλοποιεί κάπως τα πράγματα καθώς έτσι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν δύο αντικείμενα είναι συμβατά πριν καν κάνουμε κλικ το ένα αντικείμενο στο άλλο! Πολύ βολική και χρήσιμη λειτουργία. Επιπλέον, σε αντίθεση με το Attwn τα αντικείμενα στα οποία γίνεται κάποια δράση αναγνωρίζονται από το παιχνίδι και πριν χρησιμοποιήσουμε κάτι επάνω τους, οπότε σε γενικές γραμμές μπορούμε να καταλάβουμε αν σε ένα αντικείμενο ή μέρος μπορούμε – τώρα ή στο μέλλον – να κάνουμε κάτι.