Aura 2 : The Sacred Rings

Κατ’αρχήν, μια μικρή διευκρίνηση. Προτού παίξω το παιχνίδι υπέπεσε στην αντίληψή μου μια φήμη, άγνωστης αρχικής προέλευσης και επομένως εγκυρότητας, ότι το The sacred rings είναι ένας ακόμα φέρελπις διεκδικητής του Myst’o wannabe τίτλου. Το έπαιξα λοιπόν, έχοντας κατά νου τη φήμη αυτή. Από τα πρώτα λεπτά, ήταν ήδη εμφανές, πράγμα που ελπίζω να γίνει κατανοητό από το review, ότι το the sacred rings δεν έχει καμία σχέση με το εν λόγω παιχνίδι, σε σημείο που προβληματίζομαι για το πως δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση εξ’αρχής. Ούτε το σενάριο, ούτε οι γρίφοι, ούτε η ατμόσφαιρα, ούτε τα γραφικά συνηγορούν προς μια τέτοια άποψη. Υποψιάζομαι λόγω απεικόνισης ορισμένων χώρων, άγονες περιοχές, λίθινα τοπία κτλ, αλλά ως εκεί, τίποτα παραπάνω. Υπό αυτό το ευρύτατο πλαίσιο, πιθανώς διακρίνονται Myst καταβολές, αλλά και πάλι όχι περισσότερο απ’ότι σε άλλα παιχνίδια ή απ’ότι διακρίνονται και καταβολές άλλων παιχνιδιών στο The Sacred Rings. Όλα αυτά δεν αναφέρονται υποτιμητικά ως προς το The sacred rings αλλά είναι εντελώς άσκοπο εν έτει 2007 να προσλαμβάνει ένα παιχνίδι αυτόν τον χαρακτηρισμό όπως επίσης και δυσφημιστικό ως προς το παιχνίδι καθ’αυτό αφ’ενός γιατί οι υπέρμαχοι των myst προτιμούν το πρότυπο και πιθανώς δεν θα το παίξουν, αφ’ετέρου γιατί οι αντίθετοι δεν αρέσκονται στη συγκεκριμένη φιλοσοφία και επομένως πάλι δεν θα το παίξουν. Αφήνοντας λοιπόν τα Myst στην ησυχία τους γιατί δημιουργούν συγκεκριμένους ορίζοντες προσδοκιών, το Aura 2 προσφέρει ένα σωρό λόγους για να ασχοληθεί ή να μην ασχοληθεί κανείς μαζί του.
 
Το παιχνίδι ξεκινάει με μια αρκετά καλή intro scene όπου ανακεφαλαιώνεται η υπόθεση του πρώτου Aura και παράλληλα εισάγεται αυτή του δευτέρου. Από την intro λοιπόν μαθαίνουμε ότι ο σατανικός Durad, αποστάτης των Keepers, εποφθαλμιά το τετράεδρο του οποίου ο συνδυασμός με τους ιερούς δακτυλίους (sacred rings) χαρίζει παντοδυναμία και αθανασία. Τα βέλη του Durad στρέφονται στον Umang, μέλος της φυλής των Keepers που ως chosen o­ne κατέχει το τετράεδρο από το πρώτο Aura. O Umang προκειμένου να διαφυλάξει το τετράεδρο και να το παραδώσει στους Keepers ανοίγει ένα portal σε διαφορετικό κόσμο. Με το τέλος της intro, βλέπεις τον Umang ουρανοκατέβατο να γκρεμοτσακίζεται σε μια άγονη περιοχή και από εκεί και πέρα αναλαμβάνεις εσύ.
 
Το παιχνίδι είναι πρώτου προσώπου, με επιρροές τρίτου σε μια κακή θα έλεγα μείξη των δυο ειδών. Ως πρώτου προσώπου, δυστυχώς θα αναλωθείς σε ‘πήγαινε πάνω-κάτω και πέρα-δώθε’, ‘άνοιξε-κλείσε πόρτες’ και ‘λύσε τους γρίφους’ σε ποσότητα που εκτείνεται στο άπειρο. Πάνω όμως που θα αρχίσεις να κουράζεσαι από το μοτίβο και να αναρωτιέσαι για το νόημα του σύμπαντος, όλο και κάποιον θα συναντήσεις με τον οποίο θα ανταλλάξεις δυο τρεις κουβεντούλες διαφωτιστικές για τη πορεία του παιχνιδιού. Οι συζητήσεις είναι όλες τρίτου προσώπου, δηλαδή βλέπεις τον Umang να συζητάει. Το δυστυχές είναι ότι άπασες εμπεριέχουν το αλισβερίσι τύπου ‘θα σε βοηθήσω αλλά πρέπει να κάνεις και εσύ κάτι για μένα’ που επιβάλλουν οι διαπροσωπικές σχέσεις των παιχνιδιών τρίτου προσώπου και που πλέον έχει καταντήσει βαρετό.
 
Το The sacred rings προσφέρει ισχυρότατη δόση γρίφων με το σχήμα ποσότητα-ποικιλία-ποιότητα να ξεχειλίζει σε κάθε πτυχή του. Πάρα πολλοί γρίφοι, σχεδόν βήμα και γρίφος από το πρώτο λεπτό του παιχνιδιού. Πριν ακόμα μάθεις ποιος είσαι, που βρίσκεσαι και τι πρέπει να κάνεις, πάρε ένα γρίφο ν’ασχολείσαι, να περάσει και η ώρα. Οι γρίφοι είναι όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους και αυτό είναι αξιοσημείωτο δεδομένου του αριθμού τους. Ό,τι γρίφο βάλετε στο μυαλό σας θα τον βρείτε. Μηχανικό, αλχημικό, συντεταγμένων, μαγικών, μουσικό, maze, χρωματικό, βασισμένο σε αίνιγμα, με αποκωδικοποιήσεις και άλλους ένα σωρό κυρίως τύπου puzzle. Γενικά, οι γρίφοι είναι ανωτέρου επιπέδου και με τη πρόοδο του παιχνιδιού παρατηρείται μια κλιμάκωση στη δυσκολία τους με ορισμένους πλέον να χτυπούν καμπανάκια για ‘εξωσχολική βοήθεια’. Η δυσκολία αυτή αποδίδεται κατά κύριο λόγο στο ότι, στην πλειοψηφία τους, είναι εκτός κλίματος, δεν έχουν κάποια σχέση με την υπόθεση ώστε να υποψιαστείς τη λύση τους αλλά αντίθετα στηρίζονται αποκλειστικά στο να βρεις κάποιο pattern που προϋποθέτει πολύ trial’n error.
 
Με τα γραφικά ένιωσα ότι μπήκα σε μια κατάσταση σκοτσέζικου ντους. Από θαυμασμό για λεπτομερή και όμορφη απόδοση σε κριτική για έλλειψη ευρύτερης πρωτοτυπίας και τούμπαλιν. Χονδρικά μπορούμε να πούμε ότι το παιχνίδι αποτελείται από έξι συνολικά περιβάλλοντα τα οποία περιγραφικά είναι το κινούμενο σπίτι, το σπίτι του Αλχημιστή, της νεράιδας Reina, του Nafal, το νεκροταφείο και το shadow legion’s lair. Αν και κάθε μέρος είναι διαφορετικό με τις δικές του αποχρώσεις και τη δική του ‘αρχιτεκτονική’ είναι εμφανές ότι κάποια πράγματα δουλεύτηκαν λιγότερο από κάποια άλλα. Ειδικά τα γραφεία του αλχημιστή και της Reina όπως επίσης και τα πρόσωπα της Reina και της Mila ήταν λες και αποδόθηκαν με copy paste. Αντίθετα το πρώτο περιβάλλον, αυτό του κινούμενου σπιτιού και το shadow legion’s lair ήταν αρκετά προσεγμένα και μαρτυρούσαν μια πιο διεξοδική απασχόληση. Μου φάνηκε επίσης ότι στην προσπάθεια να αποδοθούν υποβλητικά οι χώροι δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην απεικόνιση της ματιέρας τους, δηλαδή στο ξύλο, στο μέταλλο και στη πέτρα που αναπόφευκτα δημιούργησε μια εικαστική επανάληψη κουραστική για το μάτι. Τέλος, όλα τα περιβάλλοντα απέπνεαν μια αίσθηση στατικότητας, δεν σου δινόταν η εντύπωση ότι ήταν ζωντανά με τέτοιο τρόπο που αναγκαστικά το παρατηρούσες. Τη κατάσταση, αντί να βελτιώνουν, επιδείνωναν κάποια real time effects, μια πεταλούδα που έκανε το γρασίδι να φαίνεται ακίνητο, κάτι σύννεφα να περνούν σε ένα περιβάλλον που ούτε καν ανέπνεε. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου και τα ηχητικά εφέ συνέτειναν στην αίσθηση αυτή όπου π.χ αέρα ακούγαμε και αέρα δεν βλέπαμε. Όλα τα ανωτέρω σε συνδυασμό δεν συνέβαλαν καθόλου στην δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ικανής να σε εντάξει στην υπόθεση που είναι ένα βασικό ζητούμενο.