Black Mirror, The

Ομολογώ πως το Black Mirror με έπιασε τελείως απροετοίμαστο. Ναι, σίγουρα περίμενα πως θα μου αρέσει, όπως σίγουρα θα έχετε καταλάβει έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στα σκοτεινά και μυστήρια adventures, αλλά με τίποτα δεν ανέμενα ότι θα με εγκλωβίσει τόσο πολύ στον κόσμο και την ιστορία του. Δημιούργημα της τσεχικής Unknown Identity το B.M αποτέλεσε το δεύτερο παιχνίδι της εταιρείας, μετά το Posel Bohu - το οποίο θα επανακυκλοφορήσει σύντομα και στα αγγλικά ως "NiBiRu - The Messenger of the Gods". Δεδομένης της ποιότητας του Black Mirror είναι σίγουρο πως η εν λόγω εταιρεία έχει πάρα πολλά ακόμη να προσφέρει στον χώρο και εγώ προσωπικά αναμένω εναγωνίως της επόμενες παραγωγές της.
 
Το Black Mirror είναι ένα κλασσικό point n click adventure όπου κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν η σκοτεινή ατμόσφαιρα, ο τρόμος καθώς και παλιά, κρυμμένα οικογενειακά μυστικά τα οποία ο ήρωας, ο Samuel Gordon, θα πρέπει να φέρει στην επιφάνεια προκειμένου να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από τον μυστηριώδη θάνατο του παππού του, William. Έτσι, όπως παρακολουθούμε στην εισαγωγή του παιχνιδιού, ο Samuel επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι, μετά απο πολλά χρόνια απουσίας για να παρευρεθεί στην κηδεία και μη μένοντας ικανοποιημένος από τις εξηγήσεις που παίρνει σχετικά με τη φύση και τα αίτια του θανάτου του παππού του, ξεκινάει τις έρευνες προκειμένου να ανακαλύψει μόνος του την αλήθεια. Το σενάριο του παιχνιδιού είναι πραγματικά πολύ δυνατό, τόσο σαν ιστορία όσο και σαν αφήγηση, και καταφέρνει να παγιδεύσει τον παίκτη στον ιστό του μέχρι το φινάλε. Δυστυχώς το τέλος της ιστορίας αφήνει αρκετά αναπάντητα ερωτήματα ενώ και οι εξηγήσεις που δίνονται σε ορισμένα θέματα δεν είναι αρκούντως ικανοποιητικές. Ελπίζω όμως ότι όλα αυτά τα ερωτήματα ίσως κάποια στιγμή εξηγηθούν σε ένα πιθανό sequel του παιχνιδιού. Αν μη τι άλλο, έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε για την οικογένεια Gordon και την παράξενη ιστορία  της.
 
Τα γραφικά του παιχνιδιού χωρίς να είναι κάτι το καταπληκτικά καινοτόμο (το παιχνίδι άλλωστε δεν αποτελεί μέσο προώθησης υπερσύγχρονων καρτών γραφικών) σε κερδίζουν με την πρώτη μάτια μιας και είναι αρκούντως σκοτεινά και επιβλητικά με τα σκούρα χρώματα να κυριαρχούν και να υποβοηθούν στο έπακρο στην δημιουργία μιας υποχθόνιας και νοσηρής ατμόσφαιρας. Οι περιβάλλοντες χώροι είναι εξαιρετικά υλοποιημένοι δεν μπορούμε να πούμε όμως το ίδιο για τον σχεδιασμό και το animation των χαρακτήρων το οποίο και είναι απαράδεκτο και λειψό. Ο ήχος από την άλλη πλευρά είναι εξαιρετικός με όμορφα μουσικά μοτίβα να ντύνουν αρμονικά το παιχνίδι αλλά αφαιρούνται πολλοί πόντοι από το απαράδεκτο speech αρκετών χαρακτήρων, με αποκορύφωμα του ίδιου του Samuel οπού σου δίνει την εντύπωση πως ο ηθοποιός απλώς διαβάζει το script φωνητικά χωρίς να έχει καμία γνώση της αγγλικής!! Φαίνεται πως παρόμοια προβλήματα συναντώνται σε αρκετές μη - αγγλόφωνες παραγωγές και ως ένα βαθμό είναι λογικά, με την έννοια ότι κάποιος που δεν κατέχει την αγγλική ως μητρική γλώσσα είναι δύσκολο να αφομοιώσει μια πειστική αγγλική προφορά. Εν τούτοις, και από την στιγμή που μιλάμε για παραγωγή τόσο υψηλού επιπέδου, θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχαν δώσει περισσότερη βαρύτητα στον συγκεκριμένο τομέα.