Broken Sword: The Shadow of the Templars

Πρέπει να παραδεχτώ πως την πρώτη φορά που έπεσε στα χέρια μου το Broken Sword δεν με είχε εντυπωσιάσει ιδιαίτερα, εξαιτίας κυρίως των υπερβολικά μεγάλων διαλόγων του, και έτσι το παράτησα προκειμένου να ασχοληθώ μαζί του στο προσεχές μέλλον. Αρκετό καιρό μετά, και ενδιαμέσου μιας έντονης περιόδου adventure-ικής ξηρασίας και έντονης ενδοσκόπησης αποφάσισα να το ξαναπιάσω στα χέρια μου, χωρίς όμως και ιδιαίτερη όρεξη. Περίμενα πως θα το παρατούσα πάλι σύντομα. Τελικά όμως αποδείχθηκε ότι είχα κάνει λάθος.
 
Το παιχνίδι ξεκινά σχεδόν ειδυλλιακά. Είσαι ο George Stobbart, ένας Αμερικανός τουρίστας που βρίσκεται στο Παρίσι για διακοπές. Εκεί λοιπόν που απολαμβάνεις αμέριμνος τον καφέ σου σε ένα κλασσικό bistro στα σοκάκια του Παρισιού, ξαφνικά μια τρομερή έκρηξη διαλύει το εσωτερικό του καφέ. Συγκλονισμένος και προσπαθώντας να καλυφθείς για να σώσεις την ζωή σου αντιλαμβάνεσαι έναν κλόουν να φεύγει γρήγορα από το σημείο της έκρηξης. Άμεσα επηρεασμένος από το γεγονός αποφασίζεις να διερευνήσεις το μυστήριο. Ερευνώντας την υπόθεση, μαζί με την βοήθεια μιας φωτογράφου που γνώρισες τυχαία στο σημείο της έκρηξης, της Nicole Collard, αντιλαμβάνεσαι πως έχεις εμπλακεί σε μία ιστορία οι ρίζες της οποίες ξεκινούν από τον 10 αιώνα π.Χ και έχουν να κάνουν με τους Ναΐτες Ιππότες και την σκοτεινή τους ιστορία. Το παιχνίδι δεν αφορά όμως το παρελθόν αλλά και το παρόν. Μία σειρά ανθρώπων δολοφονούνται με πολύ παράξενο αλλά και φριχτό τρόπο. Πρέπει λοιπόν όχι μόνο να ανακαλύψεις τι συμβαίνει αλλά και να εμποδίζεις μία ιδιαίτερα επικίνδυνη ομάδα από το να εκπληρώσει τους ανίερους σκοπούς της, Το σενάριο του Broken Sword 1 είναι αρκετά ενδιαφέρον -  αρκεί να αναλογιστείτε βέβαια πως εκείνη την εποχή (1996) η ενασχόληση διαφόρων μέσων (λογοτεχνία, παιχνίδια, ταινίες) με τους Ναΐτες Ιππότες δεν ήταν τόσο εξαντλητικά κουραστική όσο σήμερα. Οπότε δικαιολογήστε με όταν γράφω πως τότε το συγκεκριμένο θέμα ήταν σχετικά πρωτότυπο. Τώρα βέβαια έχουν γραφτεί τόσα μυθιστορήματα αλλά και τόσα παιχνίδια για τους Templars που ξέρουμε (ή νομίζουμε πως ξέρουμε γιατί η ιστορία τους είναι αρκετά σκοτεινή και ασαφής ακόμα και σήμερα) περισσότερα γι αυτούς και από την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος.
 
Οπτικά το παιχνίδι χωρίς να καταφέρνει να εντυπωσιάζει προσφέρει στον χρήστη όμορφα και καλοσχεδιασμένα hand-made γραφικά που καταφέρνουν να σε κερδίσουν αμέσως με την αμεσότητα και με τους απαλούς χρωματισμούς τους. Επιπλέον, κάποιες στιγμές υπάρχουν αρκετά κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των χαρακτήρων που είναι επίσης όμορφα και καλαίσθητα. Η μουσική ντύνει με υπέροχο τρόπο το παιχνίδι και αναδύει την ένταση και την αγωνία εκεί που χρειάζεται. To speech είναι επαγγελματικά δουλεμένο, αν και με ενόχλησε κάπως το γεγονός ότι αποδίδει στερεοτυπικά τους εθνικούς χαρακτήρες των προσώπων. Δηλαδή ο Stobbart έχει την κλασσική γιάνκικη προφορά ενώ οι Γάλλοι μιλάνε λες και έχουν καταπιεί κάποιο linguaphone εκμάθησης της γαλλικής γλώσσας.