Είναι αλήθεια πως τα παιχνίδια πρώτου προσώπου αντιμετωπίζονται με επιφυλακτικότητα από πολλούς gamers και δεν τυγχάνουν συχνά θερμής υποδοχής λόγω βεβαρημένου ιστορικού. Πραγματικά δεν είναι λίγες οι φορές που ήρθαμε αντιμέτωποι με παιχνίδια που είχαν σαν βάση ένα κάρο λογικούς ή και παράλογους αν θέλετε γρίφους τυλιγμένους σε ένα υποτυπώδες σενάριο ίσα ίσα για να δικαιολογείται ο τίτλος του adventure. Δεν θα αναφερθώ στις εξαιρέσεις του είδους, λίγο πολύ όλοι τις ξέρουμε, είναι σίγουρο όμως ότι το Dark Fall με συνοπτικές διαδικασίες έχει κερδίσει μια θέση ανάμεσα σε αυτές.
Θα περιγράψω χονδρικά το when/what/where about. Θα περιπλανηθείς στους χώρους και τα δωμάτια ενός εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου προκειμένου να συλλέξεις στοιχεία και να εξιχνιάσεις την υπόθεση της μυστηριώδους εξαφάνισης δώδεκα ενοίκων του, στις 29 Απριλίου το 1947. Στην όλη υπόθεση σε εμπλέκει ο αδερφός σου ο οποίος παραβρίσκεται στο ξενοδοχείο ως εκπρόσωπος ενός αρχιτεκτονικού γραφείου που έχει αναλάβει την αναπαλαίωση του. Στο ξενοδοχείο βρίσκονται επίσης και δυο φοιτητές-μελετητές υπερφυσικών φαινομένων που διεξάγουν τη δική τους έρευνα σχετικά με το ανεξιχνίαστο συμβάν του 1947. Φυσικά εσύ όταν πας στο ξενοδοχείο δεν βρίσκεις ψυχή…ή μήπως βρίσκεις;
Η αρχή του παιχνιδιού αν και χρησιμοποιεί ένα κινηματογραφικό κλισέ αρκεί για να σε καθηλώσει. Γκρο πλάνο στον τηλεφωνητή και ένα μήνυμα από τον αδερφό σου που προμηνύει τα χειρότερα: ‘If you are there pick it up…I know what you’re thinking…he only ever phones when everything is wrong…I’m still in Dorset, I’m not the only one here…There are two students from Weymouth, Polly and Nigel, they’re ghost hunters… I think whatever they were hunting has found them…I think it has found me…this place is really freaking me out…These all started a few days ago…I can hear it…it is right outside the door whispering…it is whispering my name, it knows my name…I have to open the door…
Για όλους όσους λοιπόν η εξερεύνηση ενός εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου αποτελεί μια παιδική, ανεκπλήρωτη επιθυμία έφτασε η στιγμή να την ικανοποιήσετε καθώς το ξενοδοχείο στο σταθμό του Dowerton άνοιξε και σας περιμένει. Μάλιστα σε μια συνέντευξή του ο Boakes αναφέρει ότι ακριβώς έτσι (εξερευνώντας δηλαδή ένα ερημωμένο ξενοδοχείο) γεννήθηκε η ιδέα για το Dark Fall. Πάνω από είκοσι δωμάτια, πολλοί χώροι και ακόμα περισσότερα hot spots θα καλύψουν τις απαιτήσεις και του πιο ιδιότροπου εξερευνητή. Πραγματικά εκτίμησα το γεγονός ότι ο Boakes ενδιαφέρθηκε να εμπλουτίσει το σενάριό του με στοιχεία που ακόμα και αν δεν διαδραματίζουν κάποιο ρόλο ως προς την εξέλιξη της υπόθεσης συμβάλλουν ωστόσο στο δέσιμο της ατμόσφαιρας ή και στην τελική έχουν τοποθετηθεί απλά προς ικανοποίηση της περιέργειας. Αλήθεια γιατί τόσα παιχνίδια δεν δίνουν καμία σημασία σε αυτό το ενστικτώδες χαρακτηριστικό του gamer; Είναι δυνατόν να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο και να μη θέλεις να ψάξεις τα πάντα μέσα σ’αυτό, ειδικά αν παίζει και supernatural υπόβαθρο;
Το παιχνίδι δεν είναι γραμμικό το οποίο σημαίνει ότι ναι μεν υπάρχουν βήματα που πρέπει να γίνουν ώστε να διαλευκανθεί το μυστήριο, υπάρχει όμως ελευθερία κινήσεων ως προς την σειρά που πρέπει να γίνουν τα βήματα αυτά. Κοινώς μπορείτε να παραστρατήσετε αρκετά και μάλλον θα το κάνετε καθώς σπάνια έχουμε τη δυνατότητα να διαθέσουμε το χρόνο μας, εννοώ τον εντός game χρόνο, όπου και όπως θέλουμε. Επίσης δεν υπάρχει πιθανότητα θανάτου. Αυτή η υποτιθέμενη ασφάλεια όμως που προσφέρεται δεν είναι καθόλου καθησυχαστική αντιθέτως καταρρακώνεται από την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.
Ο χειρισμός είναι εξαιρετικά βατός και συνίσταται στο τρίπτυχο βελάκι (για περιπλάνηση στους χώρους) - μεγεθυντικός φακός (για εξέταση αντικειμένων) - χεράκι (για ενέργειες), όλα point and click, ενώ κάποια στιγμή θα χρειαστείτε και πληκτρολόγιο για τις απευθείας συνομιλίες σας με τις υπερφυσικές οντότητες. Συνιστώ να κάνετε ερωτήσεις που επιδέχονται σαν απάντηση ναι/όχι του στυλ ‘Do you want to help me?’ αντί για ‘What do you want?’. Εδώ βάλ’τε τη φαντασία σας να δουλέψει γιατί μπορείτε να θέσετε και άλλες πιο περίεργες και να λάβετε indeed απάντηση…
Πολλοί έχουν θεωρήσει τα γραφικά του Dark Fall ως το αδύνατο σημείο του….Τι να πω…πραγματικά πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θεωρούμε πια καλά γραφικά σε ένα παιχνίδι. O Boakes αντί της ‘τρέχουσας τεχνολογίας’ χρησιμοποίησε 2d, Macromedia και χαμηλή ανάλυση 640×480. Ο λόγος για τον οποίο προχώρησε σε αυτές τις επιλογές προσωπικά δεν με απασχολεί. Αυτό ωστόσο που παρατήρησα είναι ότι ούτε πρόβλημα λειτουργικότητας υπήρξε, ούτε αισθητικής, αυτό και αν δεν υπήρξε, αλλά ούτε και ρεαλιστικής απόδοσης αν αυτά είναι τελικά τα ζητούμενα. Αντιθέτως αρκετά από τα αντικείμενα που θα βρείτε μέσα στα δωμάτια απεικονίζονται με μεγάλη λεπτομέρεια και είναι αντίγραφα πραγματικών αντικειμένων όπου ο Boakes άντλησε από το ‘Victorian Household Catalogue’. Τα γραφικά συνέβαλαν ουσιαστικά στη σκοτεινή και από χρώματα και από αίσθηση ατμόσφαιρα και σίγουρα συνέβαλαν στα ένα σωρό έντονα αισθήματα, με κυρίαρχα τον φόβο και την αγωνία, που θα νιώσετε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Επίσης θεωρώ πολύ αξιοπρεπή την απόδοση των χώρων δομικά, δεν πανικοβάλλεσαι από τα πολλά μέρη, αλλά και εικαστικά καθώς επιτυγχάνεται η αναπαράσταση των 40’s που δείχνει οπωσδήποτε ότι έπεσε και μπόλικη ιστορική μελέτη από πίσω. Τώρα το ότι οι εικόνες είναι στατικές και το ότι υπάρχει περιστασιακό animation, ο καθένας το εκλαμβάνει ως καλό, κακό ή αδιάφορο, όπως θέλει.
