Discworld Noir

Μιας και δεν είναι προφανές, μετά τα πρώτα δύο παιχνίδια του Terry Pratchett (Discworld και Discworld II: Missing Presumed..!), ο φοβερός αυτός συγγραφέας μας έδωσε και το τρίτο παιχνίδι της σειράς, το Discworld Noir. Όπως φανερώνει και ο τίτλος, είναι κλασικό film noir adventure. Αυτό σημαίνει μυστηριακή ατμόσφαιρα, σκοτεινές τοποθεσίες, φόνοι, και άλλα παρόμοια σκηνικά.
 
Το παιχνίδι εξελίσσεται στη γνωστή πόλη από τα δυο προηγούμενα παιχνίδια, Ankh-Morpork. Για όσους δεν την ξέρουν, πρόκειται για μια πόλη όπου κατοικούν όλων των ειδών τα πλάσματα, όπως trolls, vampires, gargoyles, wizards. Την πόλη μαστίζει η διαφθορά, η παρακμή, το έγκλημα, όπως θα διαπιστώσετε σύντομα. Η πόλη στο Discworld Noir παρουσιάζεται σκοτεινή, με διαρκή βροχή, και το έγκλημα να πλανάται παντού - ιδανικό film noir σκηνικό.
 
Ο πρωταγωνιστής, ο Lewton, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ.Το παιχνίδι ξεκινά με μια εισαγωγή που μαγνητίζει αμέσως τον παίκτη. Δεν θα καταλάβετε εξ'αρχής τί ακριβώς συμβαίνει, όμως όλες οι απορίες θα λυθούν. Στην εισαγωγή βλέπουμε επίσης ότι ο Νewton,δέχεται την πρώτη του αποστολή σαν P.I. από την πληθωρική Carlotta,η οποία του ζητά να βρεί τον εραστή της, Mundy, ο οποίος εξαφανίστηκε υπό άγνωστες συνθήκες. Τα στοιχεία αρχικά είναι ελλιπή, όμως όταν αποκαλύπτονται πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και μια σειρά μυστηριωδών φόνων ξεκινά, τα ερωτηματικά του παίκτη πολλαπλασιάζονται. Η αναζήτηση του Mundy θα οδηγήσει τον Lewton σε μια απρόσμενη ιστορία, με έντονο το υπερφυσικό και συνωμοσιακό στοιχείο. Το σενάριο όπως εξελίσσεται είναι ίσως από τα πιο ευρηματικά και καλοσχεδιασμένα που έχουμε δει σε παιχνίδια του είδους. Είναι ανατρεπτικό, αναπάντεχο, μυστήριο, τρελλό (Pratchett είναι αυτός) και γεμάτο χιούμορ.
 
Κατά συνέπεια, και η ατμόσφαιρα που διαμορφώνεται είναι καθηλωτική. Η μουσική έρχεται να προσθέσει σε αυτήν. Συνεχώς ακούγονται jazz ήχοι και κομμάτια, τα οποία δένουν απόλυτα με την πόλη και τις τοποθεσίες, καθώς και με τα όσα συμβαίνουν. Οι διάλογοι είναι αρκετά πετυχημένοι.
 
Οι διάλογοι και οι φωνές είναι στο ίδιο στυλ με των δυο προηγούμενων παιχνιδιών, άλλοτε αστείες, άλλοτε τρελλές και άλλοτε μυστήριες. Βέβαια, μιας και τις φωνές έχουν δώσει μόνον 4 ηθοποιοί, καταλαβαίνετε ότι μερικές φορές θα σκεφτείτε "ωχ, κάπου τον έχω ξανακούσει αυτόν!" και ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερη ποικιλία. Παρ'όλα αυτά όμως, οι διάλογοι όσον αφορά τις φωνές έχουν ένα θεμιτό επίπεδο.