Goat in the Grey Fedora, The

Γράφω το παρόν review ελπίζοντας να μου συγχωρήσετε τις όποιες συναισθηματικές υπερβολές. Εσείς που δεν έχετε παίξει ακόμα το The goat in the grey fedora, γιατί όσοι το έχετε δοκιμάσει μάλλον τώρα χαμογελάτε με κατανόηση.
 
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε το 2005 και είναι ένα εκ των τέκνων της Pinhead Games και του Marc Darin (ο οποίος μάλιστα πρόσφατα προσχώρησε στο δυναμικό της Telltale games) με πρωταγωνιστή τον Nick Bounty και τις αλλόκοτες υποθέσεις του. Ο Bounty, επίδοξος ιδιωτικός ντετέκτιβ (private I) με γραφείο στην Chinatown, μετά την πανηγυρική διαλεύκανση της υποθέσεως των αστακών (The case of the crabs) επιστρέφει δριμύς και έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση που θα τολμήσει να βρεθεί στον δρόμο του.
 
Στην intro scene βλέπουμε τον Nick να παίζει πόκερ με κάποιους φίλους. Έχει μείνει απένταρος (και ψύχραιμος) οπότε οι καλοθελητές συμπαίχτες του προτείνουνε να θυσιάσει το ρολόι του. ‘Oh the watch is what I have left from my last case, this and a broken heart…’ απαντά ο Bounty και αρχίζει να διηγείται την περίεργη τελευταία του υπόθεση. Μια μέρα λοιπόν ‘εισβάλλει με τα προσόντα της’ στο γραφείο του η Kitty Ledbetter, ανιψιά δικηγόρου που πρόσφατα εγκατέλειψε τα εγκόσμια, ζητώντας του να αναλάβει την εύρεση μιας κατσίκας… πορσελάνινης που ανήκε στον θείο της. Η κατσίκα αυτή, αμελητέας υλικής αλλά τεράστιας συναισθηματικής αξίας, βρίσκεται στο δικηγορικό γραφείο του αποθανόντος, αλλά η δικηγορική εταιρία δεν επιτρέπει στην Kitty να την αποκτήσει καθώς η ίδια δεν ανήκει στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον. Εντάξει, η υπόθεση δεν είναι κελεπούρι για τον Bounty αλλά λίγο η ισχυρή ‘πειθώ’ της κυρίας Ledbetter, λίγο η άτιμη αναδουλειά, δέχεται τελικά να την αναλάβει. Εν τω μεταξύ το τελευταίο διάστημα στη πόλη επικρατεί αναστάτωση καθώς ο αντρικός πληθυσμός βάλλεται από άγνωστο πανίσχυρο μικρόβιο που προκαλεί ανεξήγητα, κρούσματα παράλυσης από την…χμ..χμ…μέση και κάτω.
 
Από το πρώτο λεπτό κιόλας είναι εμφανές ότι ο δημιουργός ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα να δημιουργήσει ατμόσφαιρα στο παιχνίδι του. Προσωπικά θεωρώ ότι το κατάφερε καθώς πράγματι πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό με το οποίο θα ασχοληθείς έχει δικό του ύφος και προσωπικότητα. Και αυτή η προσωπικότητα έχει αρωματιστεί και μοσχοβολά noir από χιλιόμετρα. Επιρροές από δεκαετία ’40, γεράκι της Μάλτας και Humphrey Bogart είναι εμφανέστατες από τους τίτλους αρχής (το παιχνίδι ξεκινάει ως noir ταινία με τους τίτλους αρχής να πέφτουν με άσπρα Broadway γράμματα σε μαύρο φόντο), τη πλοκή, τους χαρακτήρες και τους διαλόγους μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια. Όλα ασπρόμαυρα και μυστηριακά ώστε να σε απορροφήσουν πλήρως.
 
Όσον αφορά το gameplay θα κυλήσει σαν νεράκι. Το παιχνίδι είναι τρίτου προσώπου και ο χειρισμός point’n click με βελάκι για τη πορεία του Bounty και χεράκι για ενέργεια όπου το ενδεχόμενο κλικ ενεργοποιεί ένα περιβάλλον με τις κλασικές επιλογές look, talk, take αλλά και με μια όχι και τόσο κλασική κάθε φορά όπως lick, tug, pilfer, kick κτλ (ενίοτε πιθανώς να ανατρέξετε σε λεξικό). Μετά την ανάθεση της υπόθεσης από την Kitty εμφανίζεται ένας χάρτης με τα μέρη προς επίσκεψη-εξερεύνηση τα οποία ενεργοποιούνται μόνο εφ’όσον ο Bounty έχει κάποιο στοιχείο σχετικό να ερευνήσει και απενεργοποιούνται με το πέρας των ερευνών.