Journey to the center of the Earth

H Ariane, μία νεαρή φωτορεπόρτερ - εμφανισιακά έχουμε μία επιβεβαίωση όλων των κλισέ των παιχνιδιών με πρωταγωνίστριες γυναίκες - βρίσκεται σε μία επαγγελματική αποστολή και τραβάει αέροφωτογραφίες ενός ηφαιστείου κάπου στην Ισλανδία. Με το που προσγειώνεται όμως στο κρατήρα του μία τρομερη κατολίσθιση καταστρέφει το ελικόπτερο της. Ζαλισμένη και πανικόβλητη απο την εξαφάνιση του πιλότου της ερευνάει την περιοχή για να βρεί διέξοδο. Βρίσκει ένα άνοιγμα στο ηφαίστειο, μία σπηλιά, μπαίνει μέσα και ξαφνικά αρχίζει να πέφτει. Με το που συνέρχεται συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε ένα παράξενο κόσμο - και συγκεκριμένα στο κέντρο της γής.
 
Το παιχνίδι αποτελεί μία άτυπη συνέχεια του μυθιστορήματος του Ι. Βερν Ταξίδι στο Κέντρο της Γης, εξελίσσεται όμως στο παρόν. Μπορώ να πώ ότι η Frogwares κατάφερε να αξιοποίησει σχετικά δημιουργικά την κληρονομιά του Βερν, αφου αφομοιώνει λειτουργικά τον κόσμο που αυτός πρώτος δημιούργησε, συνθέτωντας ένα ζωντανό βιόκοσμο.
Πρωτοτυπία μήδεν όμως, αλλή μια φορά για την Frogwares που μας κάνει να αναριωτίομαστε αν τα στελέχη της είναι ικανά να συγγράψουν ένα πρωτότυπο σενάριο, μιας και μέχρι στιγμής όλα της τα adventures περιστρέφονται γύρω απο "έτοιμους" ήρωες και λογοτεχνικό υλικό.
 
Επιπλεόν, η εξέλιξη του σεναρίου είναι λίγο προβληματική. Για παράδειγμα συναντάς ένα χαρακτήρα και αυτός με το "καλημερα" και χωρίς να σε ξέρει καθόλου αρχίζει να σου εξιστορεί τα παράπονα του απο τον άρχοντα της κοινότητας. Μην ξεχνάμε ότι οι κοινωνικές οργανώσεις που υπάρχουν στον κόσμο του παιχνιδιού είναι επί το πλείστον κλειστού τύπου, παραδοσιακές κοινωνίες στις οποίες και η παραμικρή αμφισβήτηση προς τον αρχηγό-αυθεντία τιμωρείται πολύ αυστηρά. Είναι λοιπόν τουλάχιστον παράλογο τα απλά μέλη αυτών των κοινωνιών να εκφράζουν παράπονα στον πρώτο τυχόντα εκτός και αν όλα όσα μας έχει διδάξει η κοινωνιολογία και η ιστορία για τους τύπους των κοινωνιών και την εξέλιξη τους είναι ψευδή! Κάτι το οποίο προφανώς δεν συμβαίνει, απλά οι σεναριογράφοι του παιχνιδιού δεν έδωσαν την παραμικρή σημασία στο ιστορικό υπόβαθρο των κοινωνιών που περιγράφουν.
 
Τα γραφικά δεν μπορώ να πώ ότι με ενθουσίασαν ιδιαίτερα. Τρέχουν σε δύο αναλύσεις (800x600 και 1024x768) και περιέχουν καλούς χρωματισμούς και ενδιαφέρουσα απεικόνιση . Κάτι με ενόχλησε όμως σε βαθμό που πολλές φορές τα βρήκα κουραστικά. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς αλλά ίσως είναι αυτή η παράξενη - σχεδόν τετραγωνισμένη - γεωμετρία που κυριαρχεί παντου και που δεν αφήνει το JttCotE να αποκτήσει καλλιτεχνική τεχνοτροπία. Σε αυτό συμβάλουν και τα κακοσχεδιασμένα μοντέλα των χαρακτήρων τα οποία και είναι αρκούντως ξύλινα.
 
Η μουσική επένδυση είναι αρκετά καλή χωρίς να είναι όμως και κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστή. Όμορφα ορχηστρικά κομμάτια δένουν αρμονικά με την εξέλιξη του παιχνιδιου και το speech κινείται σε υψηλά επίπεδα. Να σημειωθεί ότι είχα πρόβλημα με τα cut-scenes του παιχνιδιού, τα οποία πολλές φορές σερνόντουσαν και έσπαγε ο ήχος. Δεν ξέρω αν ευθύνεται αποκλειστικά το μηχάνημα μου αλλά είχα το ίδιο ακριβώς πρόβλημα και με ένα άλλο παιχνίδι της Frogwares - το Sherlock Holmes: Case of the Silver Earring.