Ήρθαν τ’ άγρια να ταράξουν τα ήρεμα
Σενάριο - Χαρακτήρες
By the way, Sam, I’m not sure if I already mentioned that, but I may have accidentaly chewed through our break line.
No, I don’t think you did mention that.
Ο Sam, ένας δίποδος σκύλος με τεράστια αποθέματα ψυχραιμίας που όταν ήταν κουτάβι προφανώς έπεσε μέσα στο λεξικό με τα συνώνυμα και ο Max, το υπερκινητικό και παραπλανητικά χαριτωμένο κουνέλι με τις βάναυσες ορμές, φορούν με καμάρι και θράσος το σήμα της Freelance Police, προκειμένου να δικαιούνται παντός τύπου βιαιοπραγίες απέναντι σε οποιονδήποτε κατεργάρη. Ως συνήθως, από το –σεισμόπληκτο- γραφείο τούς βγάζει ένα τηλεφώνημα του εργοδότη τους για κρούσματα βανδαλισμών στη περιοχή. Υπεύθυνοι αποδεικνύεται πως είναι τρεις αυθάδεις όσο και κακοντυμένοι κοντοστούπηδες, άλλοτε διασημότητες πρώτου μεγέθους εξαιτίας ενός παιδικού σώου ονόματι “Soda Poppers”. Οι Sam και Max δε χρειάζονται παρακάλια, άλλωστε τι πιο διασκεδαστικό υπάρχει από το να βγάζει κανείς αποτυχημένες διασημότητες πρόωρα στη σύνταξη; Ναι, εκτός απ’ αυτό…
Όπως περίπου συνέβαινε και με το Hit the Road, το σενάριο στα Sam & Max λειτουργεί περισσότερο υποβοηθητικά, στηρίζοντας στον σκελετό του τις εκτενείς σατιρικές στιχομυθίες των πρωταγωνιστών με τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες, οι οποίες αναλαμβάνουν να σαρώσουν στο διάβα τους κάθε υποψία συμβατικής κοινωνικής συμπεριφοράς. Ταυτόχρονα, όμως, με μια πανούργα ντρίπλα, ο σύγχρονος καταναλωτικός τρόπος ζωής προβάλλεται ως φαινόμενο, όχι τόσο επικίνδυνο όσο ακαταμάχητα χαριτωμένο και λυτρωτικό, εξισορροπώντας τα πράγματα. Κάπως έτσι, το χιούμορ του Sam and Max, επιχειρώντας να ανατρέψει τις συμβάσεις, καταλήγει να εξαρτάται απόλυτα από αυτές και τελικά να τις αποθεώνει επισημαίνοντας απλά πως αναγνωρίζει τη ματαιότητά τους.
Όμως πέρα από τις κοινωνικές αναλύσεις, οι διάλογοι, τα σχόλια και η κανιβαλιστική διάθεση των πρωταγωνιστών απέναντι σε όλους και σε όλα, προσφέρουν γενναίες δόσεις – ενίοτε τρανταχτού – γέλιου. Απλά, όπως και ο προκάτοχός του, διαφοροποιείται από το διεισδυτικά αφελές χιούμορ των Monkey Islands ή τη διακριτικά σατιρική διάθεση του Grim Fandango, φλερτάροντας περισσότερο με τον ανορθόδοξο σουρεαλισμό των Simpsons. Σήμα – κατατεθέν του Culture Shock είναι, όπως και στο Hit the Road, οι βερμπαλιστικές εξάρσεις, τα λογοπαίγνια και οι ανακόλουθοι συνειρμοί με τους οποίους οι δύο λάτρεις του κυνικού χιούμορ, επιχειρούν –και τελικά καταφέρνουν- να αποδομήσουν το μικρόκοσμό τους.
Γραφικά – Ήχος
Max almost lost a finger on a fan like that once.
Yeah, but it wasn’t my own finger.
Ως γνωστών η εταιρεία έχει αναπτύξει in-house το λεγόμενο Telltale Tool που έκανε ντεπούτο στην –ημιτελή- σειρά Bone. Είναι εμφανές ότι οι γραφίστες δεν επιδίωξαν την επιστράτευση φαντασμαγορικών τεχνικών απεικόνισης αλλά προτίμησαν τον σχεδιαστικό μινιμαλισμό προς όφελος του διακοσμητικού πλουραλισμού, της αμεσότητας στους υπέροχους χρωματισμούς των backgrounds και της πλαστικότητας στο -κάπως περιορισμένο- animation των χαρακτήρων. Σε κάθε οθόνη έχουν στριμωχτεί δεκάδες απολαυστικές πινελιές που προδίδουν τις καταβολές του δημιουργού των Sam και Max, Steve Pursell, καθώς και την πηγαία ευρηματικότητα των καλλιτεχνών που τα επιμελήθηκαν. Έτσι το Culture Shock αναδεικνύεται σε ένα χάρμα οφθαλμών, επιβάλλοντας την αισθητική του αρτιότητα επί της – όποιας – τεχνικής πενίας του, χωρίς ωστόσο να πλησιάζουν το επίπεδο της 3D καρτουνίστικης ατμόσφαιρας που απέδωσε το Psychonauts.
Η ηχητική επένδυση του παιχνιδιού, όσον αφορά τα μουσικά θέματα που υπογραμμίζουν τη δράση ή την ιδιοσυγκρασία του εκάστοτε χώρου, είναι λειτουργική χωρίς κάτι το ιδιαίτερα εντυπωσιακό ή αξιομνημόνευτο (εκτός ίσως από το “Soda Poppers Theme” που συνοδεύει τα End Credits), ενώ μου θύμισε αρκετά τις μελωδίες του Hit the Road, προσανατολισμός μάλλον ηθελημένος από τη μεριά των δημιουργών.
Ουσιώδη παράγοντα στην επιτυχία ενός adventure με αιχμή του κωμικού του δόρατος τον διάλογο, αποτελούν, αν μη τι άλλο, τα voice-overs των χαρακτήρων. Ομολογώ πως η αρχική μου εντύπωση από τη φωνή του Max ήταν επιφυλακτική, αλλά σύντομα διαπίστωσα πως κατόρθωσε να με πείσει για την παρανοϊκή και σχεδόν ακούσια σαδιστική φύση του κούνελου με την πριονωτή οδοντοστοιχία. Ίσως παραμένει μια οκτάβα περισσότερο υστερική από το προσδοκώμενο, όμως τελικά θεωρώ πως δεν κατορθώνει να επισκιάσει τη συνολικά ευχάριστη εικόνα του speech στο παιχνίδι. Κατά τα άλλα, στέκομαι στην αλάνθαστη στωικότητα του Sam και την κατεργάρικη αυθάδεια του Jimmy Two-Teeth, ενώ, από την άλλη, αδικαιολόγητα υποτονική μοιάζει η ερμηνεία του μπόμπιρα Specs και μάλλον αδιάφορη εκείνη του ηθοποιού ο οποίος υποδύεται τον Brady Culture.
