Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι ευθύς εξ αρχής: δε θα παίξετε τη συνέχεια της υπόθεσης του Still Life σε αυτό το παιχνίδι. Θα ανακαλύψετε το δολοφόνο που αναζητούσατε τέσσερα χρόνια πριν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά του gameplay. Κι αυτό θα σας κάνει να ξεκινήσετε με κάποια απογοήτευση αυτήν την περιπέτεια. Απογοήτευση η οποία θα ενταθεί αν περιμένετε να βρεθείτε μέσα σε ένα παιχνίδι που θα αναπαράγει τον κόσμο μέσα στον οποίο γνωρίσαμε την πολυαγαπημένη Victoria McPherson. Ο κόσμος στον οποίο θα περιηγηθείτε και το στυλ με το οποίο αυτός έχει αποδοθεί ουδεμία σχέση έχουν με το πρώτο παιχνίδι της σειράς. Παρόλα αυτά, θα θέλαμε να σας δώσουμε μια συμβουλή: Γνωρίζουμε πως είναι σχεδόν αδύνατο να ξεκινήσετε να παίζετε το Still Life 2 δίχως να σκέφτεστε το πρώτο, συνειδητά ή ασυνείδητα. Ωστόσο, οφείλουμε να σας παροτρύνουμε να μπείτε στη νέα αυτή περιπέτεια περιμένοντας κάτι εντελώς διαφορετικό, κάτι νέο που δε θα σας θυμίζει τον προκάτοχό του σε τίποτε παρ’ εκτός του γνώριμου στοιχείου της ηρωίδος. Παρότι θα διαπιστώσετε πως οι καταστάσεις την έχουν αλλάξει, παρότι ζείτε μαζί της μια ολοκαίνουρια περιπέτεια, παραμένει η Vic, η ειδική πράκτορας του FBI που είχατε γνωρίσει τέσσερα χρόνια πριν. Αν είστε έτοιμοι για μια εντελώς διαφορετική περιπέτεια από αυτή που ίσως να περιμένατε, τότε δε θα απογοητευτείτε μιας και το εν λόγω παιχνίδι είναι πραγματικά πάρα πολύ όμορφο. Είναι μάλιστα σχεδόν ισάξιο του προκατόχου του. Απλώς διαφορετικό. Πολύ διαφορετικό.
Σενάριο
Ιανουάριος 2005: Η Victoria McPherson έχει παραιτηθεί από το FBI εδώ και μήνες και προσπαθεί μόνη της να βρει τι συνδέει τα θύματα μεταξύ τους προκειμένου να ανακαλύψει το πρόσωπο που κρυβόταν πίσω από τη μάσκα, να αποκαλύψει τον άνθρωπο που είχε διαπράξει εκείνους τους αποτρόπαιους και βάναυσους φόνους (Still Life). Έχει ανάγκη να μάθει την αλήθεια. Έχει ανάγκη να απαλλάξει το όνομα του παππού της Gus McPherson (Post Mortem) από τις άδικες κατηγορίες. Και τα καταφέρνει? ο δολοφόνος ταυτοποιείται, η υπόθεση κλείνει. Μέσα από flashbacks της Vic θα δούμε ακριβώς τι και πώς συνέβη όταν κατάφερε να ανακαλύψει το δολοφόνο. Ωστόσο, το θέμα «υπόθεση 2005» διατηρεί περισσότερο δευτερεύοντα ρόλο μέσα στο σύνολο του παιχνιδιού. Αντί να λειτουργεί ως παράλληλη ιστορία, εξυπηρετεί περισσότερο για να δώσει closure σε εκείνη την υπόθεση και να μας παρουσιάσει τη συναισθηματική εξέλιξη της ηρωίδας, μια εξέλιξη που παρουσιάζεται πολύ όμορφα. Τα βιώματά της με εκείνη την υπόθεση την έχουν κάνει πιο σκληρή, πιο κυνική. Την έχουν κάνει, όμως, και ευάλωτη απέναντι στους ίδιους της τους φόβους που την τυραννούν. Και ενώ το παρελθόν της την στοιχειώνει, η Vic βρίσκεται πάλι απέναντι σε έναν αιμοδιψή και διεστραμμένο κατά συρροή δολοφόνο...
Οκτώβριος 2008: Η Vic έχει επιστρέψει στο FBI κι είναι υπεύθυνη της έρευνας γύρω από ένα νέο κατά συρροή δολοφόνο. Αλλά οι έρευνες έχουν βαλτώσει. Ο δολοφόνος δεν αφήνει κανένα στοιχείο. Τα θύματα δεν έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Το FBI δεν έχει υπόπτους. Το μέσα μαζικής ενημέρωσης τους ξεφτιλίζουν για την ανικανότητά τους. Η γνωστή ρεπόρτερ Paloma Hernandez, η οποία καλύπτει το θέμα των δολοφονιών στην Ανατολική Ακτή, στρέφεται εναντίον της Vic δημοσίως και την κατηγορεί επειδή δεν έχει σημειώσει πρόοδο στην υπόθεση. Τώρα, οι δύο γυναίκες διαπληκτίζονται στο τηλέφωνο. Η Paloma ζητά στη Vic αποκλειστικότητα στην υπόθεση προκειμένου να της αποκαλύψει ένα σημαντικό στοιχείο που έφτασε στα χέρια της. Η Vic εξαγριώνεται, απαιτεί να της πει τι έχει μάθει, κι όταν η Paloma αρνείται, της κλείνει το τηλέφωνο. Η ρεπόρτερ προσπαθεί να την ξανακαλέσει όταν κάποιος χτυπά την πόρτα του ξενοδοχείου της. Ανοίγει και βρίσκεται απέναντι σε ένα μασκοφόρο, βρίσκεται απέναντι στον κατά συρροή δολοφόνο. Της επιτίθεται και την αναισθητοποιεί. Η Paloma έχει απαχθεί. Θα καταφέρει άραγε η Vic να τη σώσει ή η δημοσιογράφος θα γίνει το επόμενο θύμα του δολοφόνου;
Δυστυχώς, όλα δείχνουν πως θα είναι το επόμενο θύμα του. Μέχρι στιγμής ο δολοφόνος έχει σκοτώσει εννέα νεαρές γυναίκες δίχως να κάνει κανένα λάθος. Τις βιντεοσκοπεί όλες ενόσω τις βασανίζει και τις εκτελεί. Κι έπειτα στέλνει τα βίντεο στα ΜΜΕ, χλευάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τις αστυνομικές αρχές για την ανικανότητά τους. Όλα είναι ένα παιχνίδι, μια δοκιμασία. Παίζει με τα θύματά του όπως μια γάτα παίζει με το ποντίκι προτού το σκοτώσει. Πρώτα τις ναρκώνει με τοξικές ουσίες που αποπροσανατολίζουν τις αισθήσεις και επιβραδύνουν την κίνηση. Έπειτα τις αναγκάζει να βρεθούν αντιμέτωπες με αρρωστημένα εμπόδια που θα τις τραυματίσουν αν δεν τις σκοτώσουν. Έως ότου φτάσουν στο εμπόδιο εκείνο που αδύναμες πλέον δε θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν και από το οποίο θα βρουν φριχτό και βασανιστικό θάνατο. Και διαρκώς τις βιντεοσκοπεί, από την αρχή έως και το μακάβριο τέλος.
Όλα αυτά ίσως θυμίσουν σε κάποιους από εσάς τις γνωστές κινηματογραφικές ταινίες Saw. Και πράγματι οφείλουμε να ομολογήσουμε πως τόσο η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα όσο κι αρκετά στοιχεία από το σενάριο και την εξέλιξη της ιστορίας έχουν εμφανείς επιρροές από τις εν λόγω ταινίες. Ωστόσο, μη βιαστείτε να κατακρίνετε το σενάριο ως «αναμασημένη τροφή». Σας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Πολλές εκπλήξεις μέχρι και την τελευταία στιγμή, όπου το παιχνίδι απογειώνεται από άποψη πρωτοτυπίας και ευφυΐας. Όχι, μην ανησυχείτε, την ταυτότητα του δολοφόνου θα τη μάθετε αυτήν τη φορά. Άλλη έκπληξη σας περιμένει. Ευχάριστη, πρωτότυπη, ξεχωριστή, αλλά κι αξέχαστη αν δεν παίξετε με το walkthrough ανά χείρας.
