Ένα παιχνίδι για τη ζωή...
Εισαγωγή
Έχω παίξει πολλών ειδών διαφορετικά παιχνίδια και είμαι gamer για πάνω από μια δεκαετία και pc gamer 7 χρόνια τώρα. Με το Syberia και εδώ οφείλω να ομολογήσω ότι είναι το πέμπτο καθαρόαιμο adventure που παίζω, είχα μια μοναδική εμπειρία την οποία μόνο ένα ακόμα παιχνίδι με έχει κάνει να νιώσω όλα αυτά τα gaming χρόνια μου. Για μένα το Syberia θα ήταν υποτιμητικό να το ονομάσω παιχνίδι αφού ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός που του ταιριάζει είναι «έργο τέχνης». Λοιπόν με το Syberia είχα μια διαφορετική gaming εμπειρία η οποία ξεπέρασε τα στενά όρια του gaming με την έννοια της διασκέδασης. Το Syberia δεν ήταν ένα ακόμα κλασσικό adventure που δεν είχε τίποτα καινούριο να προσφέρει από μία ενδιαφέρουσα υπόθεση, ευχάριστα γραφικά και δύσκολους γρίφους που απαιτούν σκέψη, υπομονή και ίσως λίγη τύχη για να τους λύσεις όπως τα περισσότερα adventures που βγαίνουν συνήθως. Το Syberia έχει όλα αυτά αλλά και κάτι παραπάνω.
Έχει το θάρρος να αμφισβητήσει τον σημερινό τρόπο ζωής του δυτικού επιτυχημένου ανθρώπου της μεγαλοπολης και να μας γυρίσει πίσω στο χρόνο για να μας θυμίσει τις κλασσικές παλιές καλές αξίες της ζωής που τόσο λείπουν από την επιφανειακή εποχή που ζούμε. Έχει το θάρρος να υποστηρίξει πως στη ζωή πρέπει να ακολουθούμε το δρόμο της καρδιάς και όχι του μυαλού. Και η καινοτομία του σαν παιχνίδι δεν τελειώνει εκεί. Είναι το μόνο παιχνίδι που έχω δει τουλάχιστον εγώ το οποίο με έκανε να εντρυφήσω τόσο πολύ στα συναισθήματα και στο χαρακτήρα ενός ψηφιακού ατόμου που είναι δημιούργημα ενός ανθρώπου και αναφέρομαι φυσικά στο μεγάλο Βέλγο σχεδιαστή κόμιξ Benoit Sokal! Και όχι μόνο αυτό. Μας παρουσιάζει επίσης τη ζωή ενός ιδιοφυούς εφευρέτη και το πόσο παρεξηγημένος ήταν σε όλη του τη ζωή όπως άλλωστε είναι, η ιστορία το έχει αποδείξει, όλες οι ιδιοφυΐες του κόσμου. Μας δείχνει πως ένας άνθρωπος που είναι διαφορετικός, απορρίπτεται από την κοινωνία πολύ βιαστικά και άδικα και πως είναι αναγκασμένος να βρει το δρόμο του υπό αντίξοες συνθήκες και με λιγοστούς υποστηρικτές και φίλους.
Το Syberia είναι ένα παιχνίδι που μας μιλάει με εκπληκτικής ομορφιάς εικόνες αλλά και αρκετό έως πολύ κείμενο για την ζωή και για το πώς δύο άνθρωποι τελείως διαφορετικών ηλικιών και καταβολών ενώνουν τις δυνάμεις τους και εν μέρει τις ζωές τους για να πραγματοποιήσουν ένα όνειρο της παιδικής ηλικίας του ενός (του ιδιοφυούς εφευρέτη). Μας μιλάει για την αξία της ευγένειας και της φιλίας και ακόμα για την αληθινή αγάπη μεταξύ των ανθρώπων και ακόμα επιχειρεί να ρίξει το τοίχος που υπάρχει ανάμεσα σε δύση και ανατολή με το να επιλέξει ως βασική χώρα διεξαγωγής του παιχνιδιού τη Ρωσία και ως πρωταγωνίστρια μια νέα αμερικανίδα γυναίκα. Είναι ένα παιχνίδι που σίγουρα πέρα από την διασκέδαση που προσφέρει σε βάζει σε σκέψεις για την ζωή και το χαρακτήρα των ανθρώπων. Θίγει όλα αυτά τα θέματα και όσο το αναλύω περισσότερο στο μυαλό μου και θυμάμαι τους διαλόγους του παιχνιδιού συλλαμβάνω ακόμα περισσότερα θέματα που θίγονται έστω και με έμμεσο τρόπο. Νομίζω ότι μέσα από το παιχνίδι επιχειρείται η προβολή των παλιών κλασσικών αξιών της ζωής που ο σημερινός τρόπος ζωής απειλεί. Πραγματικά ο χαρακτήρας της ηρωίδας είναι αξιοθαύμαστος και σίγουρα θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο για μια γυναίκα. Αλλά ας μπούμε στο κυρίως θέμα.
Υπόθεση
Η Kate Walker όπως ονομάζεται η ηρωίδα, είναι μία νέα, νεοϋορκέζα φιλόδοξη δικηγόρος που παίρνει την εντολή από το δικηγορικό γραφείο στο οποίο εργάζεται να πάει σε ένα μικρό και πανέμορφο χωριουδάκι στις Γαλλικές Άλπεις για να κλείσει μία συμφωνία για την εξαγορά ενός πολύ παλιού τοπικού εργοστασίου κατασκευής κουρδιστών παιχνιδιών, το οποίο αναγκάστηκε να εξαγοραστεί αφού δεν άντεξε τον ανταγωνισμό των συγχρόνων του ηλεκτρονικών παιχνιδιών που κυριάρχησαν σταδιακά στο χώρο των παιχνιδιών. Όσον αφορά στο χαρακτήρα της ηρωίδας, ίσως προσωπικά να με ενόχλησε ελάχιστα το γεγονός ότι η Kate δεν είναι αυτό που θα λέγαμε «τσαχπίνα» αλλά μάλλον μία μετρίως θηλυκή κοπέλα χωρίς πολλά πολλά νάζια και τα συναφή. Ακόμα και το περπάτημά της λίγο θύμιζε το κλασσικό ξεχωριστό γυναικείο περπάτημα και ήταν μάλλον αδιάφορο.
Πάντως αξίζει να πω ότι στο τέλος του παιχνιδιού σίγουρα προτιμώ το συγκεκριμένο τύπο και χαρακτήρα ηρωίδας παρά μία ακόμα από αυτές τις άχρωμες παραφουσκωμένες γυναίκες της δράσης όπως η Lara Croft. Για μένα ο χαρακτήρας της Kate είναι υποδειγματικός για γυναίκα και ποιοτικός και ο χαρακτήρας της Lara Croft είναι ένα απλό κακέκτυπο της γυναίκας που ονειρεύεται ο περισσότερος ανδρικός πληθυσμός για το κρεβάτι του. Παρόλα αυτά θα σημειώσω ότι πραγματικά βρήκα το γενικότερο στυλ της Kate υπερβολικά συντηρητικό τουλάχιστον για τα δεδομένα της εποχής αλλά και πάλι κρατώ κάθε επιφύλαξη αφού αυτές οι παρατηρήσεις αποτελούν υποκειμενικές απόψεις και σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζουν την τελική βαθμολογία του παιχνιδιού. Επίσης το ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού η Kate κυκλοφορεί με δεμένα κότσο τα μαλλιά αφαιρεί σημαντικά από την ψηφιακή ομορφιά της και είναι άλλη μία μικρή αλλά κάπως ενοχλητική λεπτομέρεια.
Επιστρέφοντας στο θέμα των κουρδιστών παιχνιδιών πρέπει να πω πως είναι εκπληκτικών δυνατοτήτων και φτάνουν στα όρια της ανθρώπινης δημιουργικής δύναμης. Σε αυτό δεν θα επεκταθώ περισσότερο για να ανακαλύψετε μόνοι σας περί τίνος πρόκειται αφού είναι κάτι καθαρά φανταστικό και μη εφικτό στην πραγματικότητα. Αρκεί να πω πως αυτά τα κουρδιστά παιχνίδια αποδεικνύονται από την αρχή του παιχνιδιού πρωταγωνιστές της ιστορίας και σήμα κατατεθέν του ίδιου του παιχνιδιού. Το παιχνίδι ξεκινάει με ένα τελείως ανεξήγητο για τον καινούργιο παίχτη video που δείχνει κάτι «περίεργους ανθρώπους» να περπατάνε πολύ αργά ως την πόρτα ενός νεκροταφείου και ακούγεται ο ήχος από καμπάνες που χτυπούν πένθιμα. Μετά από αυτό η ηρωίδα μπαίνει σε ένα μικρό αλλά πανέμορφο παλιό ξενοδοχείο και από εκεί χωρίς καμία απολύτως πληροφόρηση για το ποιος είναι ο κεντρικός ήρωας και ποιος είναι ο σκοπός σου, το παιχνίδι σε αφήνει να ανακαλύψεις μέσω του πρώτου διαλόγου με τον ξενοδόχο το ποιος ή καλύτερα ποια είσαι μέσα στο παιχνίδι και από εκεί και πέρα αρχίζει η μεγαλύτερη πρόκληση του Syberia: Να εντοπίσεις το σημείο της δράσης.
