Tales of Monkey Island Ch.5: Rise of the Pirate God

Φτάσαμε στο τελευταίο επεισόδιο…Μετά από αρκετούς μήνες λοιπόν, και κάμποσες κακοποιημένες μαϊμούδες, η σειρά ‘Tales of Monkey Island’ ολοκληρώνεται με το επεισόδιο ‘Rise of the Pirate God’ (ευτυχώς, να και ένας βατός υπότιτλος επεισοδίου – μου έβγαινε η πίστη να τους γράψω ολόκληρους κάθε φορά), το οποίο αποτελεί και επιστέγασμα όλων σας των προσπαθειών για να απαλλάξετε τον κόσμο από τον LeChuck.
 
Το τέλος του 4ου επεισοδίου (όχι δεν το ξαναγράφω τον τίτλο) μας είχε αφήσει εντελώς στον αέρα, αφού σε αυτό ο LeChuck καταφέρνει επιτέλους να σκοτώσει τον Guybrush και να τον στείλει στον άλλο κόσμο. Τελικά όμως δεν το καταφέρνει απόλυτα, διότι ο Guybrush αντί να μεταβεί στην μετά θάνατον ζωή αγκιστρώνεται στα Crossroads (Σταυροδρόμια) ανάμεσα στον δικό του και τον μεταθανάτιο κόσμο έχοντας έτσι την ευκαιρία να καταστρέψει τον LeChuck πριν αυτός απορροφήσει απίστευτες ποσότητες ενέργειας voodoo, μέσω του Esponja Grande, και μεταβληθεί ουσιαστικά σε θεό. Σε αυτή του την προσπάθεια πολύτιμη αρωγός του είναι η Voodoo Lady, περισσότερο αινιγματική από ποτέ.
 
Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού διαδραματίζεται στα Crossroads, ενώ από ένα σημείο και μετά ο Guybrush θα ανοίξει κάποια περάσματα προς τον υλικό κόσμο και πιο συγκεκριμένα προς το Flotsam Island. Προορισμός όλων βέβαια είναι η τελική μάχη με τον LeChuck στο πλοίο του από όπου δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον και το ευ ζην του Guybrush και της Elaine αλλά και του κόσμου ολόκληρου.. Το φινάλε του παιχνιδιού προσωπικά με απογοήτευσε. Το βρήκα πολύ βιαστικό και πρόχειρα γραμμένο και έκλεισε κάπως άγαρμπα την σειρά. Τέλος, καλό θα είναι να παραμείνετε στον υπολογιστή σας μέχρι να τελειώσουν και τα credits. Ακολουθεί ακόμα ένα μικρό βίντεο, το οποίο είναι ξεκάθαρο πως αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για συνέχεια της σειράς. Φυσικά δεν είναι χαζοί στην Tell-Tale games να εγκαταλείψουν την κότα με τα χρυσά αυγά, οπότε κατά τη γνώμη μου να περιμένετε τουλάχιστον μία συνέχεια.
 
Το σενάριο του παιχνιδιού είναι γραμμένο από τον Mark Darin (συγγραφέα και του μετριότατου δεύτερου επεισοδίου) και θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω, στην καλύτερη περίπτωση, ως άνισο. Έχει δηλαδή από πίσω του μία πολύ έντονη δυναμική και την ευκαιρία να προσεγγίσει πολύ υψηλά ποιοτικά επίπεδα αλλά κάπου προς το τέλος χάνει την ευκαιρία του και ξεφουσκώνει κάπως απότομα. Δεν ξέρω αν επιλέχθηκε επίτηδες τέτοια προσέγγιση, προκειμένου να δοθεί περισσότερο βάρος στην επόμενη σαιζόν αλλά προσωπικά περίμενα περισσότερα πράγματα.
 
Στα οπτικό-ακουστικά θέματα έχουμε αυτή τη φορά μία πολύ μεγάλη βελτίωση. Αυτή δεν αφορά βέβαια  τα γραφικά, όπου είναι πάνω κάτω πανομοιότυπα με τα άλλα επεισόδια, αλλά την μουσική – η οποία είναι εκπληκτική. Κυριαρχεί μία γλυκιά μελαγχολία τόσο στο μουσικό θέμα όσο και στις ενορχηστρώσεις με αποτέλεσμα το συναίσθημα αυτό να μεταδίδεται στον απόλυτο βαθμό και στον παίκτη. Φοβερή πραγματικά δουλειά και μπράβο στον συνθέτη που κατάφερε να κάνει τόσο εξαιρετική δουλειά.
 
Το gameplay του παιχνιδιού βασίζεται στην ίδια συνταγή στην οποία δομούνται όλα σχεδόν τα επεισόδια της εταιρείας ανεξαρτήτως σειράς. Πρέπει δηλαδή σε κάθε δεδομένη φάση του παιχνιδιού να εκπληρώσουμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα – συνήθως τρία – ώστε να προχωρήσει η δράση και να συνεχίσουμε στο παιχνίδι. Αυτό συμβαίνει και εδώ – με την μικρή διαφορά όμως ότι τώρα ο Guybrush κινείται ανάμεσα στα Crossroads και στον κόσμο των ζωντανών. Πως γίνεται αυτό; Διαμέσου των rips, “σχισμών ” δηλαδή που λειτουργούν σαν περάσματα ανάμεσα στους δύο κόσμους. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο βολικό καθώς τα rips υπάρχουν σε συγκεκριμένα και διαφορετικά σημεία στα crossroads και κάθε ένα από αυτά οδηγεί σε άλλο σημείο του Flotsam Island. Έτσι η περιήγηση σε αυτά καταντάει λίγο κουραστική αφού περιλαμβάνει αρκετά πήγαινε-έλα ανάμεσα στις τοποθεσίες προκειμένου να καταλήξουμε εκεί που θέλουμε.