Welcome, Guest
Username: Password: Remember me
  • Page:
  • 1
  • 2

TOPIC: Των επιμέρους το άθροισμα

Των επιμέρους το άθροισμα 20 Οκτ 2014 14:57 #44820

  • AstronautDown
  • AstronautDown's Avatar
  • OFFLINE
  • Space Janitor
  • I'm selling these fine leather jackets™
  • Posts: 39
Όπως λέμε της Πόπης το κάγκελο.
alkis21 wrote:
Όπως ο AstronautDown ως καλλιτέχνης ενοχλείται από το αισθητικό κομμάτι, εγώ ως προγραμματιστής νιώθω τρομερά ενοχλημένος από το τραγικό bug.
Με αφορμή την παραπάνω σημαντική παρατήρηση του Άλκη σε άλλο thread αναρωτιέμαι, τελικά τι ψάχνει ο καθένας μας σε ένα adventure κ πόσο ρόλο παίζουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, οι λεπτομέρειες σε ένα δημιούργημα που αποτελείται από συνέργεια τόσων πολλών διαφορετικών τεχνικών κ καλλιτεχνικών κλάδων;

Θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω ποιο είναι το αγαπημένο σας adventure αλλά κυρίως το γιατί; Τι θυμάστε από το παιχνίδι; Αναθεωρήσατε ποτέ, κ αν ναι για ποιο λόγο (πχ. ξαναπαίξατε σε μεγαλύτερη ηλικία, , απομυθοποιήθηκε, εκθρονίστηκε από κάποιο άλλο);

Επίσης, πώς ζυγίζετε τα επιμέρους υλικά (πχ. μου αρκεί/απαιτώ ένα καλό σενάριο/γρίφους/μουσική/γραφικά/VO κλπ.) κ γιατί κάποια σας ενδιαφέρουν περισσότερο (αν ισχύει κάτι τέτοιο); Κ στον αντίποδα, ποια υλικά αν απουσιάζουν ή είναι άτεχνα φτιαγμένα σας κάνουν να μην απολαύσετε ή να αγνοήσετε ένα adventure;

Τέλος, θα ήθελα πολύ να ακούσω για σκηνές, διαλόγους, γρίφους, ανατροπές, εικόνες, μουσικές, που σαν έχουν στιγματίσει όχι απλώς γιατί ήταν καλές από μόνες τους αλλά γιατί "κολλούσαν" στο σύνολο με περίτεχνο τρόπο ή ίσως "έδεναν" κάποια φαινομενικά ασύνδετα μέρη, ή απέδιδαν ιδιαίτερα επιτυχημένα κάποια ατμόσφαιρα κλπ. Αυτό ειδικά θα ήθελα να το σκεφτείτε τόσο για στιγμές που έλαβαν χώρα την ώρα του παιχνιδιού, όσο κ για μετέπειτα αποκαλύψεις (πχ. σε κάποια κουβέντα με φίλο, διαβάζοντας κάποιο άρθρο κ.ο.κ.)

Όπως καταλαβαίνετε, σκοπός μου είναι να ανοίξει κουβέντα, όχι λίστα με top-5, οπότε ας γράψει ο καθένας ό,τι αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να είναι σχετικό. Ο τίτλος του thread είναι ενδεικτικός επίσης, λάβετε τον υπόψιν όσο θέλει ο καθένας, έως καθόλου.

Τα σέβη μου.
Music is a product of the mind, not the heart.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 20 Οκτ 2014 20:37 #44830

Αν και εμείς την έχουμε κάνει ήδη αυτή τη συζήτηση :) να προσθέσω σε όλα αυτά που λες, (παράγοντες, κριτήρια, δεδομένα, γνώσεις, αισθήσεις κτλ) που διαμορφώνουν το γιατί μου αρέσει κάτι ή όχι, και την έννοια της προσωπικής (παροδικής) διάθεσης και συγκυρίας (τη φάση δηλαδή που βρίσκεσαι εκείνη τη περίοδο στη ζωή σου, και ειδικότερα τη στιγμή που έχεις απέναντί σου το 'προϊόν διανοίας', (δεν ξέρω πως να το πω, εννοώ παιχνίδι, ταινία, τραγούδι κτλ), διάθεση η οποία μπορεί να έχει διαμορφωθεί πχ από το ότι έχεις νεύρα από τη δουλειά, έφαγες ωραία το μεσημέρι, έχεις να κοιμηθείς ένα μήνα, είσαι ερωτευμένος κτλ. Όσο πεζά και χαζά αν ακούγονται θεωρώ ότι διαδραματίζουν ρόλο στο πώς και τι θα προσλάβεις/εκτιμήσεις από αυτό με το οποίο ασχολείσαι και που πολλές φορές φαίνεται να μην έχει σχέση με τα κριτήρια, γνώσεις, προσλαμβάνουσες που έχεις ως άνθρωπος.
Και αυτό θα φανεί/θα το καταλάβεις και αργότερα ενδεχομένως, όταν θα πας να συζητήσεις με ένα φίλο σου/γνωστό και δεν θα μπορείς να του εξηγήσεις γιατί κάτι είναι το αγαπημένο σου ή δεν σου άρεσε καθόλου.
Αυτά, τα άσχετα. Κουβέντα να γίνεται όπως λες. :-)
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 20 Οκτ 2014 21:21 #44833

  • alkis21
  • alkis21's Avatar
  • OFFLINE
  • Ladies' Charmer
  • Posts: 343
Υπάρχει μια φιλοσοφική θεώρηση, βοηθήστε με εσείς οι θεωρητικοί που τα ξέρετε καλύτερα γιατί δεν θυμάμαι σε ποιανού το βιβλίο το είχα διαβάσει (δεν είναι Έλληνας), που λέει ότι όταν μας ρωτάνε για τον εαυτό μας δεν απαντάμε σύμφωνα με αυτό που είμαστε αλλά με αυτό που θα θέλαμε ιδανικά να είμαστε.

Θα ήθελα ειλικρινά πάρα πολύ να είμαι σαν τον Αντρέα Τσουρινάκη. Να βλέπω ένα adventure με υπέροχη ιστορία, και να λέω το λάτρεψα για την ιστορία του. Ένα άλλο με τρομερή εξερεύνηση, και να λέω με μάγεψε η εξερεύνηση που προσέφερε. Ένα τρίτο με φοβερούς διαλόγους, και να λέω του βάζω 99 για τους διαλόγους του. Να μπορώ να αντλώ το καλύτερο χαρακτηριστικό κάθε τίτλου και να το απολαμβάνω για αυτό που έχει, αντί να γκρινιάζω για αυτό που δεν έχει. Επίσης, θα ήθελα να βρίσκω όλες τις γυναίκες όμορφες, άλλη για το χαμόγελό της, άλλη για τα μάτια της, άλλη για τον αέρα της κτλ. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι πολύ ρηχός για τέτοια πράγματα. Αν δεν βλέπω καμπύλες και ωραίους γρίφους, δυσκολεύομαι να διατηρήσω το ενδιαφέρον μου.

Ξεκίνησα να παίζω adventures το 1986, για μικρό χρονικό διάστημα με text και text & graphics και αμέσως μετά με τα πρώτα graphic animated και τα πρώτα point & click. Η πλειοψηφία των πρώτων graphic adventures, σε πλήρη αντίθεση με αυτά του κειμένου, είχαν ανύπαρκτες έως απλοϊκές ιστορίες. Το είδος λοιπόν το αγάπησα για τους γρίφους του και την έξαψη που μου δίνει η επίλυση ενός φοβερά δύσκολου (αλλά "δίκαιου") puzzle. Τα 90s kids που ξεκίνησαν με παιχνίδια όπως το Gabriel Knight ή το Grim Fandango, είναι λογικό να συνέδεσαν τα adventures περισσότερο με την ιστορία.
Κάθε φορά που κάποιος λέει ότι τα adventure games έχουν πεθάνει, κάπου στον κόσμο φεύγει από τη ζωή ένα μαϊμουδάκι.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 20 Οκτ 2014 21:50 #44834

Για κάποιο λόγο διαβάζοντας αυτό το thread, σκέφτηκα αμέσως το Journey to the Moon τη Kheops. Πραγματικά αναβόσβησε με neon light στο μυαλό μου. Ωστόσο, δε νομίζω πως θα το έβαζα στο προσωπικό μου Top-5 (δεν το αγαπώ όσο άλλα παιχνίδια που θυμάμαι και ταράζομαι). Προσπαθώ αρκετή ώρα τώρα, λοιπόν, να κάνω τους συνειδητούς συνειρμούς αυτής της σκέψης-φλασιάς ώστε να τη δικαιολογήσω πρώτα στον εαυτό μου κι έπειτα εδώ. Νομίζω ότι τελικά έχει να κάνει με την αρτιότητα του συγκεκριμένου τίτλου.

Αισθητικά ήταν υπέροχο, μα τι χρώματα ήταν αυτά. Ηχητικά ήταν μαγευτικό, τόσα χρόνια μετά και μπορώ να ακούσω τη μελωδία του μες το μυαλό μου. Gameplay-wise ήταν πλούσιο, μεστό, και σεβόταν τον παίχτη δίνοντάς μας τη δυνατότητα επίλυσης των γρίφων με διαφορετικούς τρόπους. Replayiability είχε (να 'ναι καλά οι προαιρετικοί γρίφοι και το score system που αν δεν τερματίσεις, δεν ησυχάζεις). Από ιστορία, όμως, θυμάμαι έπασχε (αα, ρε Kheops, άχτι μεγάλο μας άφησες!!). Μόνο την ιστορία θυμάμαι ως μελανό σημείο, όμως. Κι όλα τα άλλα με συναρπάζουν στην ανάμνηση και μόνο. Μάλλον δίνω μεγάλο βάρος στην ιστορία και γι' αυτό δεν επιλέγω συνειδητά το συγκεκριμένο ως ένα από τα αγαπημένα μου / καλύτερα του genre imho; Ωστόσο, μόλις κλήθηκα να σκεφτώ ένα adventure άρτιο στα επιμέρους σημεία, ήρθε αβίαστα στο μυαλό μου, προλαβαίνοντας όλα τα άλλα.

Αντίθετα, υπάρχουν τίτλοι που πάντοτε κερδίζουν μια θέση στη λίστα με τα αγαπημένα μου (μεταβάλλεται, είναι δυναμική συνήθως) που δεν μπορώ να δικαιολογήσω γιατί έχουν αυτήν τη θέση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Sanitarium, στο οποίο μπορώ να αρχίσω να απαριθμώ προβλήματα και λάθη. Κι όμως... το αγαπώ βαθιά. Με είχε ταράξει συναισθηματικά και αδυνατώ να αποτινάξω από πάνω μου εκείνη την αίσθηση.

Ίσως τελικά αυτό που θα μας κερδίσει να εξαρτάται τόσο από το παιχνίδι (και κατά πόσο μπορεί το δυνατό του χαρτί να υποσκιάσει τα όποια μειονεκτήματα), όσο κι από τη χημεία του με εμάς σε εκείνη τη φάση της ζωής μας (σίγουρα παίζει ρόλο κι η φάση που περνάμε όπως πολύ σωστά επισήμανε η Dream, +1). Ίσως τα αγαπημένα του καθενός μας να έχαναν αυτό τον χαρακτηρισμό αν τα βάζαμε στο μικροσκόπιο, αν τα παίζαμε ξανά και ξανά, ή αν απλώς τα είχαμε πρωτοπαίξει σε άλλη ηλικία, με διαφορετική εμπειρία. (κάπου εδώ εντοπίζω μάλλον και το "πρόβλημα" των hardcore adventurers που λυσσάνε με τα παιχνίδια της πάλαι ποτέ χρυσής εποχής)

Εγώ, πάντως, ομολογώ ότι όσα παιχνίδια αγαπώ βαθιά αποφεύγω να τα ξαναπαίξω (ειδικά αν δεν περνάω κρίση "θέλω να το ξαναπαίξω τώρα"). Φοβάμαι πως η πραγματικότητα και οι σημερινές, αλλαγμένες, αυξημένες απαιτήσεις μου (είμαι ένας άλλος άνθρωπος από ό,τι πριν 10+ χρόνια, κι έχω παίξει +100 adventures έκτοτε) θα μου χαλάσουν την υπέροχη ανάμνηση που έχω μέσα μου (κι ας είναι ψεύτικη πλέον -παραμένει απόλυτα αληθινή για την εποχή που την απέκτησα).

alkis21 wrote:
Ξεκίνησα να παίζω adventures το 1986, για μικρό χρονικό διάστημα με text και text & graphics και αμέσως μετά με τα πρώτα graphic animated και τα πρώτα point & click. Η πλειοψηφία των πρώτων graphic adventures, σε πλήρη αντίθεση με αυτά του κειμένου, είχαν ανύπαρκτες έως απλοϊκές ιστορίες. Το είδος λοιπόν το αγάπησα για τους γρίφους του και την έξαψη που μου δίνει η επίλυση ενός φοβερά δύσκολου (αλλά "δίκαιου") puzzle. Τα 90s kids που ξεκίνησαν με παιχνίδια όπως το Gabriel Knight ή το Grim Fandango, είναι λογικό να συνέδεσαν τα adventures περισσότερο με την ιστορία.
Γιατί δεν είσαι Myst-fan, είπαμε;! (σοβαρολογώ, δε σε τρολλάρω)
Nothing happens unless first a dream...
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 20 Οκτ 2014 23:13 #44835

  • alkis21
  • alkis21's Avatar
  • OFFLINE
  • Ladies' Charmer
  • Posts: 343
Fallen_Angel wrote:
Γιατί δεν είσαι Myst-fan, είπαμε;! (σοβαρολογώ, δε σε τρολλάρω)
Γιατί δεν θεωρώ τα ξεκάρφωτα puzzles καλούς γρίφους. Για μένα ο καλός γρίφος πρέπει να δένει αρμονικά με το παιχνίδι που παίζω. Αν πάρεις τους γρίφους του Atlantis, τους βάλεις αυτούσιους στο Lighthouse και δώσεις σε κάποιον που δεν έχει δει τα δύο παιχνίδια να παίξει το αποτέλεσμα, δεν θα καταλάβει ότι συνέβη κάτι παράξενο. Τρέχει τίποτα αν αντιστρέψεις αυτά τα δύο;



Δεν μπορείς όμως να κάνεις το ίδιο με τους γρίφους του Leisure Suit Larry III και του Simon the Sorcerer, γιατί σε αυτά κάποιος κάθισε κι έβαλε τον πωπό του κάτω να σκεφτεί τι ταιριάζει στο καθένα.
Κάθε φορά που κάποιος λέει ότι τα adventure games έχουν πεθάνει, κάπου στον κόσμο φεύγει από τη ζωή ένα μαϊμουδάκι.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 10:18 #44844

alkis21 wrote:
Fallen_Angel wrote:
Γιατί δεν είσαι Myst-fan, είπαμε;! (σοβαρολογώ, δε σε τρολλάρω)
Γιατί δεν θεωρώ τα ξεκάρφωτα puzzles καλούς γρίφους. Για μένα ο καλός γρίφος πρέπει να δένει αρμονικά με το παιχνίδι που παίζω.

@Fallen
Ειλικρινά την ίδια απορία έχω και εγώ!

@Alkis21
[με όλο το θάρρος] πόσο σίγουρος είναι ότι δεν είναι προκατειλημμένος απέναντι στη σειρά λόγω του αρχικού παιχνιδιού; Και δεν το λέω επειδή το λατρεύω και το έχω παίξει πάμπολλες φορές, αλλά επειδή ελέγχοντας μικροδομικά και μακροδομικά τη λογική των puzzles θα εντοπίσεις περισσότερη συνοχή από όση πιστεύεις...

"Όσο βαθιά και να θάψεις την αλήθεια,
αυτή έχει τον τρόπο να βγει στην επιφάνεια και να ανασάνει"
-- παροιμία των φάλαν // Το Σκήπτρο του Φοίνικα
GameLinguist: Because Language is a Game
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 10:54 #44846

  • alkis21
  • alkis21's Avatar
  • OFFLINE
  • Ladies' Charmer
  • Posts: 343
Το Myst εννοείς; Έχω παίξει μόνο το ίδιο και το μισό Riven. Αναφέρομαι γενικά στα Myst clones, από τα οποία έχω παίξει δυστυχώς πάρα πολλά γιατί στη διάρκεια των 90s ήταν παντού. Έχω καταλήξει προ πολλού ότι αυτού του είδους τα παιχνίδια δεν είναι του γούστου μου.

Επιστρέφοντας στο θέμα του τι ζητάει ο καθένας από ένα παιχνίδι, έχω μια θεωρία ψιλο-συνωμοσίας... Θεωρώ ότι ο κόσμος μπορεί να συγχωρέσει τα πάντα σε ένα adventure αν του αρέσουν τα γραφικά (κυρίως αυτά) και η ιστορία. Αν δεν του αρέσει κάτι από τα δύο, τα βρίσκει όλα στραβά. Τρανό παράδειγμα The Testament of Sherlock Holmes. Αν είχε έναν τέτοιο γρίφο το Moebius, θα ζητούσαν όλοι το κεφάλι της Jensen επί πίνακι. Το Testament ήταν ΓΕΜΑΤΟ από τέτοια καραάσχετα και όλοι έπιναν νερό στο όνομά του (βοήθησε φυσικά και το 'Skip' που είχε). Κατά τα άλλα, το από που παίρνει το ποτό ο Malachi μας πείραξε:

Κάθε φορά που κάποιος λέει ότι τα adventure games έχουν πεθάνει, κάπου στον κόσμο φεύγει από τη ζωή ένα μαϊμουδάκι.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 11:29 #44848

  • skoros
  • skoros's Avatar
  • OFFLINE
  • Ladies' Charmer
  • Posts: 343
alkis21 wrote:
Fallen_Angel wrote:
Γιατί δεν είσαι Myst-fan, είπαμε;! (σοβαρολογώ, δε σε τρολλάρω)
Γιατί δεν θεωρώ τα ξεκάρφωτα puzzles καλούς γρίφους.

Το Riven έχει ξεκάρφωτα puzzles; <!-- s:?: --><img src="{SMILIES_PATH}/icon_question.gif" alt=":?:" title="Question" /><!-- s:?: --> <!-- s:?: --><img src="{SMILIES_PATH}/icon_question.gif" alt=":?:" title="Question" /><!-- s:?: --> :rolleyes: :rolleyes:
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 11:37 #44849

Ωραία συζήτηση...
Λοιπόν παρακάτω βλέπουμε μια κλίμακα με τα δυο βασικά στοιχεία των adventures (ναι είναι η κλίμακα του pH... :mrgreen: )



Σκεφτείτε ένα adventure και βάλτε το πάνω στην κλίμακα όπως εσείς νομίζετε. Έχετε το ελεύθερο τις έννοιες "σενάριο-γρίφοι" να τις ορίσετε όπως θέλετε. Θέλετε "ξεκάρφωτοι-σχετικοί" γρίφοι; θέλετε "εύκολοι-δύσκολοι" γρίφοι; θέλετε "παρουσία-απουσία" γρίφων; θέλετε "καλό-κακό" σενάριο; θέλετε "παρουσία-απουσία" σεναρίου;... ό,τι θέλετε. :D

Αν με ρωτήσετε, θα σας πω ότι οι πρόκληση των γρίφων με εξιτάρει. Θέλω γρίφους βρε παιδί μου! και υμνώ όποιον καταφέρει να τους ενσωματώσει αρμονικά στη ιστορία. Θα πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι όταν είδα για πρώτη φορά το πρώτο Larry, κατάλαβα αμέσως ότι αυτό το πράγμα (εκτός από βυ^%$^% :mrgreen: ) είχε κάτι το διαφορετικό γιατί είχε μια ιστορία να πει και συμφωνώ Άλκη, οι ιστορίες των πρώτων graphic adventures ήταν απλοϊκές αλλά πιο είδος είχε σύνθετες; τα plattform, τα simulations ή τα strategy; (Για να μην πιάσουμε το βάθος σεναρίου κάποιον text adventures).
Ιδιαίτερα τα χρόνια που είμαι εδώ παρατηρώ ότι σε γενικές γραμμές μπορούμε να συγχωρήσουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε ένα adventure εκτός από το κακό σενάριο και αυτό νομίζω είναι η βάση όλων όσο παίζουν adventure games. :D
skoros wrote:
Το Riven έχει ξεκάρφωτα puzzles; <!-- s:?: --><img src="{SMILIES_PATH}/icon_question.gif" alt=":?:" title="Question" /><!-- s:?: --> <!-- s:?: --><img src="{SMILIES_PATH}/icon_question.gif" alt=":?:" title="Question" /><!-- s:?: --> :rolleyes: :rolleyes:
Δίκιο skoros. Δεν τρελαίνομαι και εγώ για τα Mysts χωρίς να σημαίνει ότι δεν τα θεωρώ καλά παιχνίδια αλλά το Riven ήταν το μοναδικό της σειράς που οι γρίφοι του ήταν απόλυτα εναρμονισμένοι με τον κόσμο-ιστορία και το εκτίμησα περισσότερο όταν το έπαιξα δεύτερη φορά πριν από μερικά χρόνια.

Edit: Στην εικόνα έπρεπε να γράφει "The Advenure Scale"... κάπου το έφαγα και δεν το πήρα χαμπάρι.
“You know, the very powerful and the very stupid have one thing in common. They don’t alter their views to fit the facts. They alter the facts to fit their views.”
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 13:39 #44852

  • AstronautDown
  • AstronautDown's Avatar
  • OFFLINE
  • Space Janitor
  • I'm selling these fine leather jackets™
  • Posts: 39
Η δικιά μου κατάθεση είναι για μια συγκεκριμένη σκηνή στο Grim Fandango, το οποίο είναι το αγαπημένο μου adventure, παιχνίδι γενικά, software ακόμα πιο γενικά, έργο τέχνης ακόμα πιο γενικότερα κ εμπειρία ζωής ακόμα πιο γενικότατα.

Προς το τέλος του παιχνιδιού...
Warning: Spoiler! [ Click to expand ]
Το παιχνίδι το έπαιξα τον καιρό της κυκλοφορίας του κ ήμουν 18 χρονών. Είχα παίξει αρκετά adventures μέχρι τότε, τα οποία είχα αγαπήσει πολύ κ με πολλά από αυτά ένιωθα ιδιαίτερα δεμένος. Παρόλα αυτά, μπροστά σε αυτή τη σκηνή του GF ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα μου ως παίχτης που δε μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

Κ τώρα—για να τη σπάσω στη Dream—θα αναλύσω με απόλυτη ψυχρότη... ε, εννοώ ψυχραιμία, το γιατί αυτή η σκηνή με συγκίνησε τόσο πολύ. :)

Είναι ελάχιστα τα παιχνίδια που έχουν τόσο καλό character developmenet όσο το GF. H σχέση του Manny με τον Glottis χτίζεται σταδιακά κ μεθοδικότατα από τον πρώτο τους διάλογο κ σε κάθε σύμπραξη τους, κ φυσικά εκμεταλλεύεται τέλεια το "βάρος" που προσθέτουν σε μια φιλιά τα τέσσερα χρόνια που "διαρκεί" το παιχνίδι (παρεμπιπτόντως, στο "βίωμα" του χρόνου παίζουν πρωταρχικό ρόλο οι αρκετά περίπλοκοι κ δεμένοι με τον κόσμο του παιχνιδιού γρίφοι). Επίσης στην πρώτη συνομιλία με τον Glottis μαθαίνουμε ότι είναι ένα πνεύμα αποκλειστικά δημιουργημένο για να οδηγάει. Σε διάφορες σκηνές γινόμαστε μάρτυρες του πάθους του για την αυτοκίνηση κ φυσικά, τις λίγες φορές που μπαίνουμε στο "τιμόνι" του Glottis, μπαίνουμε όντως στο τιμόνι του Glottis (pun intended AND nailed!).

Όταν φτάνει λοιπόν η στιγμή που περιέγραψα παραπάνω η φόρτιση είναι τόσο μεγάλη γιατί πραγματικά νιώθεις ότι...
Warning: Spoiler! [ Click to expand ]
κ αντιλαμβάνεσαι ακριβώς το γιατί...
Warning: Spoiler! [ Click to expand ]


Προφανώς τη στιγμή που παίζεις δεν εμφανίζονται στον αέρα θολά αιωρούμενα γράμματα που δημιουργούν συνεπαγωγές τη μια μετά την άλλη—ο δημιουργός έχει φροντίσει να μπολιάσει το κεφάλι σου εξόχως κ εντέχνως.

Το Grim το αγαπάω κ το έχω παίξει τείνουν-στο-άπειρο φορές. Κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούριο, όχι γιατί είμαι πιο προσεκτικός παίχτης αλλά γιατί το ίδιο το παιχνίδι παρέχει απλόχερα το βάθος για τέτοιες ανακαλύψεις. Παρόλα αυτά, αυτή η συγκεκριμένη σκηνή είναι ορόσημο για μένα τόσο για το ίδιο το παιχνίδι, όσο κ για τα adventure γενικότερα.
Music is a product of the mind, not the heart.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 15:37 #44853

AstronautDown wrote:
Τέλος, θα ήθελα πολύ να ακούσω για σκηνές, διαλόγους, γρίφους, ανατροπές, εικόνες, μουσικές, που σαν έχουν στιγματίσει όχι απλώς γιατί ήταν καλές από μόνες τους αλλά γιατί "κολλούσαν" στο σύνολο με περίτεχνο τρόπο ή ίσως "έδεναν" κάποια φαινομενικά ασύνδετα μέρη, ή απέδιδαν ιδιαίτερα επιτυχημένα κάποια ατμόσφαιρα κλπ. Αυτό ειδικά θα ήθελα να το σκεφτείτε τόσο για στιγμές που έλαβαν χώρα την ώρα του παιχνιδιού, όσο κ για μετέπειτα αποκαλύψεις (πχ. σε κάποια κουβέντα με φίλο, διαβάζοντας κάποιο άρθρο κ.ο.κ.)

Πολύ σύντομα: The Cat Lady. Για μένα ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι. Ήταν εμπειρία. Από άποψη μουσικής, ατμόσφαιρας, σεναρίου, γραφικού σχεδιασμού. Οι γρίφοι δεν ήταν συγκλονιστικοί, αλλά στο συγκεκριμένο παιχνίδι δε θα ήθελα συγκλονιστικούς γρίφους.

Πάντως η κουβέντα που ανοίγεις έχει μεγάλο ενδιαφέρον και σηκώνει πολύ συζήτηση, διότι κατά τη γνώμη μου τα παιχνίδια δεν είναι μόνο τέχνη, με τον ίδιο τρόπο που η απόλαυση που χαρίζει ένα καλό βιβλίο της Agatha Christie δεν είναι αμιγώς λογοτεχνική. Τα καλύτερά της βιβλία έχουν σαφέστατες λογοτεχνικές αρετές (οξυδερκής παρατήρηση της αγγλικής επαρχίας, σαφώς παρουσιασμένοι και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μια αδιόρατη ατμόσφαιρα απειλής), ωστόσο η απόλαυση που προσφέρουν στον αναγνώστη δε συνίσταται μόνο στα παραπάνω, αφού με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να προσπεράσουμε την διακριτή απόλαυση της καθαρά σταυρολεξικής σπαζοκεφαλιάς του ερωτήματος "ποιος είναι ο δολοφόνος". Με τον ίδιο τρόπο η απόλαυση σε ένα παιχνίδι μπορεί να οφείλεται εν μέρει στην αισθητική/συναισθηματική εμπειρία που προσφέρει, αλλά και στην καθαρά παικτική του πλευρά. Οπωσδήποτε το ιδανικό είναι να υπάρχει ένας συνδυασμός των παραπάνω, αλλά επειδή τέτοιοι ευτυχείς συγκερασμοί δεν απαντούν κάθε μέρα, έχουμε καλά παιχνίδια που κλίνουν προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Και κάπου εκεί οφείλεται και η άλυτη κόντρα μεταξύ των διαφορετικών παικτικών νοοτροπιών που απαντούν και σε αυτό το φόρουμ.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 21 Οκτ 2014 20:24 #44854

  • giovanna
  • giovanna's Avatar
  • OFFLINE
  • Adventure's Advocate
  • Posts: 3599
Εχω παίξει τόσα πολλά adventure που πραγματικά δεν θέλω να αδικήσω κάποιο επειδή το έπαιξα κάτω απο περίεργες συνθήκες. αλλά το πρώτο στην καρδιά μου για πάντα θα είναι το DISCWORLD NOIR ήτανε ένα ψυχεδελικό παιγνίδι μέσα στην τρελλα και στην χαρά όσοι απο εσάς το έχουνε παίξει με καταλαβαίνουνε και όσο για τα Myst & Riven παρολο που μου βγάλανε την ψυχή να τα τελειώσω τα ευχαριστήθηκα γιατι με ταξιδέψανε σε κόσμους που δεν είχα ποτέ φανταστεί οτι υπάρχουνε. :neutral:
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 22 Οκτ 2014 00:31 #44861

AstronautDown wrote:
...Κ τώρα—για να τη σπάσω στη Dream—θα αναλύσω με απόλυτη ψυχρότη... ε, εννοώ ψυχραιμία, το γιατί αυτή η σκηνή με συγκίνησε τόσο πολύ. :)
Μα γιατί να μου τη σπάσεις; Αφού ξέρεις ότι με κάτι τέτοια γίνομαι βουτυράκι…. :)

Πάντως για το Journey to the moon, που ανέφερ η fallen, νομίζω έπεσε διάνα. Όταν μου θέτουν ερώτηση για το αγαπημένο μου παιχνίδι, μολόνοτι δεν είναι το αγαπημένο μου επίσης, περνάει πάντα σαν σκέψη από το μυαλό μου. Τα συστατικά του είναι δεμένα με αστερόσκονη και ασκεί πάνω μου μια γοητεία για λόγους τους οποίους δεν μπορώ να εξηγήσω. Παρότι δεν έχει ουσιαστικά ιστορία. Και παρότι είναι πολύ χαρούμενο και χρωματιστό για τα γούστα μου.
Και τελικά κατέληξα ότι για μένα προσωπικά αυτό που μετράει είναι ο τρόπος με τον οποίο δένονται τα επιμέρους (ιστορία, γρίφοι, γραφικά, ήχος κλτ), χωρίς να είναι απαραίτητα όλα 'τέλεια' ή πολύ 'καλά', αρκεί να νιώσω ότι το δέσιμο είναι καλό και συνεκτικό τόσο ώστε να απορροφηθώ για όσο παίζω και να το σκέφτομαι/θυμάμαι και για καιρό αργότερα.
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 22 Οκτ 2014 05:10 #44866

  • WickedMan
  • WickedMan's Avatar
  • OFFLINE
  • Tentacled Overlord
  • Posts: 1098
Το Myst και τα καλά Myst-clones (δύο τέτοια έχω παίξει) έχουν μακράν τους δικαιότερους, αρτιότερους και πιο ισορροπημένους γρίφους που έχω συναντήσει. Η ικανοποίηση που προσφέρουν με τη λύση τους δε συγκρίνεται με τίποτα με τη σχεδόν μηδενική ικανοποίηση που προσφέρει η λύση γρίφων του στυλ "συνδύασε το x με το y αντικείμενο" ή "κλίκαρε το x αντικείμεο στο y hotspot", όπου βασικά ο μόνος λόγος που χαίρεσαι είναι ότι θα δεις τι συμβαίνει στη συνέχεια της ιστορίας.

Δυστυχώς, τα πρώτα χωρίς να υπάρχει εμφανής λόγος πάσχουν πολύ σε άλλους σημαντικότατους τομείς όπως στο σενάριο (χλιαρό στην καλύτερη περίπτωση), στην ατμόσφαιρα (εσύ και ένας άδειος από χαρακτήρες κόσμος) και στην ενσωμάτωση των γρίφων στην ιστορία (αν και εδώ υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί επιτυχίας).
Πάρε χαφάκι, χαφάκι Ισπανό / Γάλλο πάρε για κόφτη / φουνταριστό Αργεντινό / γκολκίπερ πάντα Γερμανόοοοο / και καπετάν τον Τότι...
The administrator has disabled public write access.

Re: Των επιμέρους το άθροισμα 29 Οκτ 2014 17:37 #45037

alkis21 wrote:
Αν δεν βλέπω καμπύλες και ωραίους γρίφους, δυσκολεύομαι να διατηρήσω το ενδιαφέρον μου.

+1 :lol:
alkis21 wrote:
Αν πάρεις τους γρίφους του Atlantis, τους βάλεις αυτούσιους στο Lighthouse...

Το ότι το Atlantis είναι 1st person, δεν το κάνει Myst-Clone! Επίσης είναι άδικο να το συγκρίνεις με σοβαρά Myst Clones. Διότι το Atlantis είναι IMHO μάπα.
skoros wrote:
Το Riven έχει ξεκάρφωτα puzzles; <!-- s:?: --><img src="{SMILIES_PATH}/icon_question.gif" alt=":?:" title="Question" /><!-- s:?: --> <!-- s:?: --><img src="{SMILIES_PATH}/icon_question.gif" alt=":?:" title="Question" /><!-- s:?: --> :rolleyes: :rolleyes:

+1 +1 +1

Ιεροσυλία alkis. Δεν υπάρχει ούτε ένα ξεκάρφωτο puzzle στο Riven.

WickedMan wrote:
Δυστυχώς, τα πρώτα χωρίς να υπάρχει εμφανής λόγος πάσχουν πολύ σε άλλους σημαντικότατους τομείς όπως στο σενάριο (χλιαρό στην καλύτερη περίπτωση), στην ατμόσφαιρα (εσύ και ένας άδειος από χαρακτήρες κόσμος) και στην ενσωμάτωση των γρίφων στην ιστορία (αν και εδώ υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί επιτυχίας).

Συμφωνώ. Και αυτό επειδή τα περισσότερα clones δανείστηκαν κάποια στοιχεία της σειράς Myst, ξεχνώντας όμως ίσως το βασικότερο: Την ενσωμάτωση των γρίφων στην ιστορία. Όποιο από αυτά έχει κάποια σοβαρή ιστορία τέλοσπάντων...

Πάντως για να απαντήσω στην αρχική ερώτηση του θέματος, δεν θα διέφερε ιδιαίτερα η απάντησή μου σε σχέση με ένα γενικό Top5.

Τρία από τα αγαπημένα μου adventures είναι και αυτά τα οποία έχουν μία παροιμιώδη ισορροπία στα επιμέρους συστατικά τους, και αυτά είναι τα all time classics:

1) Riven
2) Grim Fandango
2) The Longest Journey
Όλα τα reviews μου εδώ: rubberchickenreviews.tumblr.com/
Το Adventure μου, το παιδί μου: somepeaceofmindgame.blogspot.gr/
The administrator has disabled public write access.
  • Page:
  • 1
  • 2