Κόμιξ & κινούμενα σχέδια!

Σήμερα έβλεπα ζόμπι στον ύπνο μου... :shock:

WickedMan wrote: Προσωπικά είναι οι μόνες δύο σειρές που έχω δει φέτος (GoT, WD). Καμία σύγκριση σε ποιότητα βέβαια, αλλά νομίζω ότι υπερβάλλετε λίγο για το WD. Δεν είναι τόσο άθλιο (είναι απλά μέτριο), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε με έχουν ξενερώσει οι κραχτές "φωσκολικές ιστορίες" του. Μου αρέσει που προσπαθούν να εστιάσουν στις αντιδράσεις των ανθρώπων και όχι στα ζόμπι, αλλά έχω την εντύπωση ότι το κάνουν με τελείως λάθος τρόπο σε πολλά σημεία.

Νομίζω πως εγώ υπερέβαλλα λίγο, το ομολογώ. Είχα κουραστεί τόσο από το soap-opera σκηνικό των τελευταίων επεισοδίων που ήθελα να στείλω όλη τη σειρά στον Καιάδα. Βιάστηκα. Χθες είδα το τελευταίο επεισόδιο, και το σκηνικό στον αχυρώνα ήταν απλώς συναρπαστικό. Σε ανθρώπινο επίπεδο, όχι επειδή ξανάδαμε zombies. Και δε νομίζω να ήταν τόσο συναρπαστικό αν δεν είχε "χτίσει" τους χαρακτήρες έτσι. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και το δεύτερο μέρος της season τώρα που ξαναπήρε τα πάνω του.

Constantine_R wrote: Χμμ... από που να αρχίσω... α ναι ΙΝΚΑΛ, δυο τιτάνες μαζί, Alejandro Jodorowsky και Moebious (Jean Giraud), Ε.Φ. at its best, Sandman του Neil Gaiman (Χριστίνα δεν πιστεύω να μην τα έχεις διαβάσει; )[...]

Τα διάβασα και τα έξι, ως επιμελής μαθήτρια. Η ιστορία ήταν πολύ ωραία (ειδικά αν αναλογιστούμε πότε γράφτηκαν) και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ξεδίπλωνε τους χαρακτήρες αλλά και που έμπλεκε (διακριτικά συνήθως) ένα σκασμό άλλα πράγματα στην ιστορία. Το σχέδιο δε με συνάρπασε (είμαι γενικά του πιο.... σκοτεινού) για να είμαι ειλικρινής, αλλά ήταν επαρκώς καλό για να μου κρατήσει την προσοχή. All in all, not bad.

Πάμε γι' άλλα τώρα. Να ξεκίνησω Walking Dead που λέτε όλοι πως είναι τόσο καλά;! Το σκέφτομαι πάλι. Είναι κι 85 τεύχη, δεν είναι εύκολη απόφαση. Μήπως έχετε να προτείνετε κάποιο άλλο μικρούλι (αλλά καλούλι) πρώτα για να τα αφήσω αυτά για τις γιορτές;

@mkllds,
Ακούγονται πράγματι λίγα έτσι όπως το θέτεις. Βέβαια, όταν κάνεις τις πράξεις, αλλάζει το πράμα, μιας και 20 x 85 = 1.700 σελίδες δεν είναι καθόλου λίγες αν το καλοσκεφτείς. Ωστόσο, θα τα ξεκινήσω. Με έπεισες/πείσατε να τους δώσω την ευκαιρία που τους αρμόζει. Οπότε άρχισα ήδη να τα περνάω στο ιερό ψηφιακό αναγνωστήριο. Και ετοιμάζομαι σιγά-σιγά για νυχτερινούς... ζομποπεριπάτους.

@WickedMan,
Το δεύτερο που προτείνεις δεν το είχα καν ακουστά. Ομολογώ πως μου κέντρισε το ενδιαφέρον με χαρακτηριστική ευκολία η υπόθεση κι η αλληγορία του, ενώ το σχέδιο λίγο που το έψαξα φαίνεται εξαιρετικό. Και παρότι μετάφραση από Anubis αρνούμαι να διαβάσω με ποινή αυτομαστιγώματος μέχρι ηχηρών κλαμάτων, το κόμικ θα το τιμήσω οσονούπω.

Μετά θα διαβάσω τα Umbrella Academy που γλυκοκοιτάζω πολύ τελευταία, ενώ παράλληλα θα τρέχουν τα Walking Dead βεβαίως-βεβαίως. Καλαααά είμαι. Εε, και κάπου μετά τις γιορτές θα επανέλθω για νέες προτάσεις. Μην εφησυχάζεστε, κύριοι. Χεχε...

Αχ, αθώε άνθρωπε. Αυτό το post θα έδειχνε το μένος μου;! "Αχ, αθώε άνθρωπε" λέω.

Όχι εντάξει, δε θα έγραφα τίποτε αντίστοιχο. Θα έλεγα πως δε μου άρεσε και τέλος. Μεγάλα παιδιά είμαστε, έχουμε την ευθύνη των αποφάσεών μας. Βέβαια, επειδή είμαστε και... καλόπαιδα κατά βάθος, θα φροντίζαμε να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Με μια γρήγορη σκέψη, θα σου έστελνα δώρο το Heaven (adventure από τα λίγα, ούτε σε εχθρό μου, ειλικρινά) και θα σε ανάγκαζα (θα σκαρφιζόμουν τρόπο) να το παίξεις μέχρι τίτλους τέλους. Ναι, ναι. Κάτι τέτοιο θα έκανα...

WickedMan wrote: [...]Το άλλο λέγεται "Pride of Baghdad", μεταφρασμένο στα ελληνικά ως "Τα Λιοντάρια της Βαγδάτης".[...]

Ήταν πολύ, πολύ ωραία πρόταση τελικά. Μ' άρεσε συνολικά, πολύ. Και σαν ιστορία, και σαν σχέδιο, και σαν σκιαγράφηση χαρακτήρων, και σαν εξέλιξη, στα πάντα του. Πολύ όμορφο. Bullseye πρόταση, αγαπητέ.

vagmas wrote: [...]Ξερει κανεις που μπορω να βρω?

Πρώτα απ' όλα, καλώς ήρθες στην παρέα μας!!
Έπειτα, Ελλάδα δεν ξέρω πού μπορείς να βρεις αφίσες από παλιά κόμικς. Solaris ή/και Comicworld ίσως; Δε θυμάμαι αν έχουν. Αλλά υποθέτω πως αν κάποιος έχει, θα είναι αυτοί. Μπορείς να πάρεις ένα τηλέφωνο αν δε θέλεις να πας μέχρι εκεί για να δεις. Εάν τελικά δεν έχουν, μπορείς να παραγγείλεις online από το εξωτερικό (μη νομίζεις πως θα σου έρθει πολύ πιο ακριβά). Κι αν μας πεις ακριβώς τι ψάχνεις, ίσως μπορούμε να σε βοηθήσουμε περισσότερο πού και πόσο θα το βρεις.

maladroid wrote: Δεν έχει, πάντως, το status "αγοράζω εν λευκώ ό,τι αγγίζει" που έχουν οι Goscinny και Don Rosa για μένα.

Στο ίδιο post, ακριβώς κάτω από την προηγούμενη πρόταση για τον Moore γράφω:

Εννοείται βέβαια ότι σε τέτοιους είδους λίστες δεν τοποθετώ ΠΟΤΕ τον Goscinny απλά γιατί είναι εκτός συναγωνισμού. Ανοίγεις το λεξικό στη λέξη "χιούμορ" και διαβάζεις "αυτά που έγραφε ο Goscinny και αντιγράφει όλη η Ευρώπη μέχρι σήμερα".

Επίσης λατρεύω τον παπιάνθρωπο Barks και σέβομαι απεριόριστα τον Rosa... αλλά οκ είναι ένα σκαλί πιο κάτω από τον Goscinny (για τον Rosa μιλάω).
Όπως και να 'χει συγκρίνουμε ανόμοια μεγέθη, ναι μεν συγγραφείς comics και οι δυο αλλά τελείως διαφορετικό ύφος.

Δεν έχω αυταπάτες για το είδος. Επίτρεψέ μου όμως επειδή εγώ έχω διαβάσει πάρα πολλά (δεν το λέω σαν μορφή-ειρωνεία προς το πρόσωπό σου ούτε έχω κόμπλεξ με την ποσότητα, απλά τυχαίνει να έχω διαβάσει πάρα πολλά ) μια διευκρίνιση και μια παρατήρηση. Το comic δεν είναι ένα βιβλίο με εικόνες ούτε ένα "storyboard" ταινίας. Το Comic είναι comic. Βεβαίως και έχει επηρεαστεί και επηρεάσει (ειδικά οι σκηνοθέτες το έχουν καραξεσκίσει και μετά όλοι αναφωνούμε "Ρε τι πλάνο είναι αυτό;!" ) αλλά είναι ένα αυτόνομο μέσο τέχνης ("να καπαρώσουμε την ένατη" είπε ο Morris). Ο λόγος και η εικόνα συνδυάζονται σε ποσότητες που ο κάθε δημιουργός θεωρεί αναγκαίες. Δεν καταλαβαίνω γιατί η επένδυση σε ύφος/στυλ λειτουργεί ανασταλτικά στη δημιουργία "πυκνού" (όπως λες) σεναρίου. Για παράδειγμα ο Peter Kuper ένας από τους πιο πολιτικοποιημένους σχεδιαστές, έχει δημιουργήσει ένα comic 192 σελίδων το System (by the way ο πρώην μου avatar) χωρίς ίχνος κειμένου του οποίου η πυκνότητα και τα μηνύματα που περνά βάζουν κάτω σενάρια και σενάρια, όσο για το στυλ... μια φορά να το δεις τον αναγνωρίζεις σαν τη μύγα μες στο γάλα... (μπορείς να διαβάσεις και το Give it Up!: And Other Short Stories by Kafka που είναι επίσης δικό του).
Τέλος πάντων όπως και να έχει δεν είπα ότι η πλειοψηφία των comics είναι αριστουργήματα. Είπα ότι ο αριθμός των αριστουργημάτων είναι ανάλογος σε ποσότητα των αριστουργημάτων που υπάρχουν π.χ. ανάμεσα στις ταινίες, βιβλία κτλ κτλ. και αυτό ισχύει. Αυτά τα "τυπικά" δείγματα τα ακούω βερεσέ γιατί διαμορφώνονται από στερεοτυπικές απόψεις, όπως π.χ. στον αντίποδα ότι βιβλίο σημαίνει "κουλτούρα". Δεν λέω ότι τις ενστερνίζεσαι προς Θεού αλλά είναι και κρίμα να τις χρησιμοποιείς (διευκρίνισε τουλάχιστον)
Για αυτό το Watchmen απέτυχε σαν ταινία....